Print this page
Κυριακή, 09 Ιουνίου 2019 14:17

Royal Trux – White Stuff (Fat Possum, 2019)

Written by 

Καλώς ορίσατε και πάλι στον αναποδογυρισμένο κόσμο των Royal Trux. Ίσως θα έπρεπε πριν τη λέξη «κόσμο» να έβαζα το επίθετο «μουσικό», αλλά δε θα ήμουν και τόσο ακριβής, αφού η προσωπική ζωή και οι χαρακτήρες του Neil Hagerty και της Jennifer Herrema είναι στοιχεία άρρηκτα συνδεδεμένα με τα τραγούδια τους. Όσοι τους γνωρίζετε από παλιά, καταλαβαίνετε καλύτερα τι εννοώ.

Φτάνοντας στο σήμερα, μπορεί εύλογα να πει κάποιος ότι το White Stuff -κανένα ξάφνιασμα με τον τίτλο του- έρχεται ως αναπάντεχη έκπληξη, σε μια εποχή που μάλλον η επανένωσή τους έμοιαζε αδύνατη, ύστερα από τον όχι και τόσο ήρεμο τρόπο με τον οποίο είχαν χωρίσει τους δρόμους τους. Να όμως που ο θάνατος μιας γάτας έγινε αφορμή για να αποκατασταθεί η επικοινωνία μεταξύ τους και να μπουν οι βάσεις για τον ενδέκατο δίσκο τους, δεκαεννέα χρόνια μετά το Pound for Pound. Κι έτσι άρχισαν να ανταλλάσουν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τις ιδέες τους, δουλεύοντας το υλικό του White Stuff, που ονομάστηκε έτσι χάρη στην Herrema, που πάτησε πόδι, απορρίπτοντας τον προτεινόμενο τίτλο Championship Pizza, που τόσο ήθελε ο Hagerty.

Ο David Briggs ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου, παραμένοντας πιστός στα αρχικά βήματα της μπάντας και προσανατολιζόμενος σε σαφέστερα rock, παρά avant-garde μονοπάτια, που καθοδηγούνται από έκδηλες ψυχεδελικές τάσεις. Οι Royal Trux δε θα μπορούσαν να μην είναι σύμφωνοι, αφού στο εισαγωγικό και φερώνυμο του δίσκου τραγούδι μας λένε This is the way its supposed to be. Αυτό σημαίνει ότι από τη μια θα συναντήσουμε αναφορές στο classic rock, με χαρακτηριστικά riffs, κιθαριστικά σόλο και αρκετά grooves, ενώ ταυτόχρονα θα έχουμε να κάνουμε με καθαρόαιμο indie rock. Εντάξει, παρ’ όλα αυτά, μη νομίστε ότι μπόρεσαν να κρύψουν την αγάπη τους για τους πρώιμους Rolling Stones, η οποία κι εδώ ζει και βασιλεύει.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: το White Stuff δεν καινοτομεί σε σχέση με τα προηγούμενα. Κι αυτό μάλλον είναι θετικό. Με άλλα λόγια, όσοι έχετε ήδη έρθει σε επαφή με τον ήχο τους, θα βρείτε κι εδώ αυτό που περιμένετε. Μόνο, μια ιδέα πιο ψυχεδελικό. Ο δίσκος ανοίγει με ένα από τα καλύτερα τραγούδια του, το White Stuff, που αποτελεί κλασικό παράδειγμα διαχρονικού rocknroll. Η συνέχεια γίνεται με το Year of the Dog, που εκπροσωπεί επάξια τις 70s επιρροές, κυρίως λόγω του εισαγωγικού κιθαριστικού σόλο, που μοιάζει να έρχεται από εκείνες τις ένδοξες μέρες. Μια επίσης από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το Suburban Junkie Lady, ένα μείγμα raw και 70s psychedelic rock, που θυμίζει τις παλιές κυκλοφορίες τους και αναφέρεται σε μια άστεγη που σέρνει τα υπάρχοντά της σε ένα καροτσάκι σούπερ μάρκετ, ενώ διερχόμενοι οδηγοί της πετούν τρόφιμα.

Το groovy Purple Audacity #2 περνά μέσα από ψυχεδελικά μονοπάτια, ενώ τα Shoes and Tags και Every Day Swan λοξοκοιτάζουν τα 70s και τα Under Ice και Whopper Dave ανεβάζουν το ηχητικό θερμόμετρο. Υπάρχουν επίσης rap και hip hop στοιχεία, που εντοπίζονται κυρίως στο Sic Em Slow και το Get Used To This, στο οποίο συμμετέχουν οι Barrett Avner, Tim Goldsworthy, Kool Keith, Kid Millions και Alexis Taylor.

 

Τάκης Κρεμμυδιώτης

Latest from Τάκης Κρεμμυδιώτης

Related items