Print this page
Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019 13:15

A.A. Bondy - Enderness (Fat Possum records, 2019)

Written by 

Ευχάριστα νέα από τον Auguste Arthur Bondy ή A.A. Bondy. Οκτώ χρόνια μετά το Believers, που απέσπασε πολύ ευνοϊκά σχόλια από μέρος του μουσικού τύπου, επανέρχεται στην ίδια δισκογραφική εταιρεία με το τέταρτο άλμπουμ του, το οποίο έχει τίτλο Enderness.

Μην ψάχνετε άδικα σε λεξικά, διότι δε θα βρείτε πουθενά τη λέξη enderness. Μπορεί, όμως, να καταλάβετε κάτι γι’ αυτήν, αν έχετε υπόψη την έως τώρα πορεία του singer-songwriter από την Alabama. Βάλτε, λοιπόν, ένα “t” μπροστά. Τι θα βγει; Ναι, αλλά και όχι. Σίγουρα «ναι», διότι το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα είναι αναμφίβολα τρυφερό, αλλά και «όχι», μια και δε μπορεί να είναι απόλυτα έτσι, δεδομένου ότι τα στιχουργικά και μουσικά τοπία του A.A. Bondy είναι αναμφίβολα δυστοπικά. Αυτό φαίνεται, μάλλον, και από το εξώφυλλο του δίσκου.

Το Enderness, που διαρκεί τριάντα επτά λεπτά, είναι ηχογραφημένο αποκλειστικά από το δημιουργό του. Εδώ που τα λέμε, για τον κατά βάση απλό, αλλά κάθε άλλο παρά απλοϊκό, ήχο του, δεν απαιτούνται πολλοί μουσικοί. Άλλωστε, η εποχή της μπάντας έχει παρέλθει από το 2003, όταν διαλύθηκαν οι βραχύβιοι Verbena, που είχε σχηματίσει ο ίδιος. Ο δίσκος ολοκληρώθηκε μία μόνο ημέρα πριν το σπίτι του Bondy καταστραφεί από πυρκαγιά.     

Όπως ήταν αναμενόμενο, το Enderness δεν έχει τίποτα από τη rock του παρελθόντος, που ήταν διαποτισμένη με blues και country, αλλά έρχεται ως απολύτως φυσική συνέχεια του Believers. Είναι πολύ όμορφο, συχνά υπνωτιστικό και γεμάτο μουσικές εικόνες από το παρελθόν, που αγνοούν επιδεικτικά τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα. Αυτά, όμως, όσον αφορά τη μουσική, διότι οι στίχοι εδράζονται απολύτως στο παρόν. Ακόμα και τα μοντέρνα μέσα και τα όργανα που χρησιμοποιεί, «βγάζουν» ήχο που μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του ’70. Κι εδώ είναι η μαεστρία του. Ο A.A. Bondy έπιασε κάμποσα synthesizers, drum machine και ηλεκτρική κιθάρα και έβγαλε ήχο παρόμοιο με εκείνον που γνωρίσαμε σαράντα χρόνια πριν. Θέλετε, σώνει και καλά, να τον πείτε με σημερινούς όρους; Πείτε τον, λοιπόν, neo-folk, alternative pop ή alternative rock. Δεν αλλάζει κάτι. Πάλι δίκιο θα έχετε.

Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν τρεις ευαίσθητες ορχηστρικές συνθέσεις, οι The Tree With the Lights, Pan Tran και η φερώνυμη, που μοιάζει σε ύφος με το After Hours του Mike Rutherford. Το εισαγωγικό υπέροχο Diamond Skull και το #Lost Hills θυμίζουν William the Conqueror, ενώ τα Images Of Love και In The Wonder τις low tempo στιγμές των Sniffnthe Tears. Κλασικό 70s feeling θα βρείτε κυρίως στο Killers 3, πνοή από τα 80s έρχεται με το I'll Never Know, που φέρνει αρκετά στο σάουντρακ της ταινίας Cat People. Τέλος, το επιβλητικό Fentanyl Freddy, που υποκλίνεται στους This Mortal Coil, σε κάνει να θέλεις να ακούσεις άμεσα στο Filigree & Shadow.

Σίγουρα το έχετε διαβάσει πολλές φορές. Αυτή εδώ είναι μια από τις πιο αληθινές. Το Enderness, κατά το κομβικό pearls before swine, αποκαλύπτεται σταδιακά, κατά την παιδεία και ευαισθησία κάθε ακροατή, μετά από κάμποσες ακροάσεις. Και μάλιστα, στις δυο - τρεις πρώτες, έχεις την αίσθηση ότι δεν ακούς καν το ίδιο άλμπουμ.

Καλό, δε νομίζετε;

 

Τάκης Κρεμμυδιώτης

Latest from Τάκης Κρεμμυδιώτης

Related items