Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019 11:12

Allah-Las – LAHS (Mexican Summer, 2019)

Written by 

Η ζέστη στο Los Angeles ήταν αρκετή και η υγρασία ακόμα περισσότερη. Όμως η θέα της παραλίας έκανε τον ξαπλωμένο στην αιώρα  Miles Michaud να μην ασχολείται με τις καιρικές συνθήκες, αλλά με το ποιο πουκάμισο θα φορέσει. Αυτό με τα μπεζ - βυσσινί λαχούρια ή εκείνο με τις χοντρές κάθετες μαύρες και πράσινες ρίγες; Όσο περνούσε η ώρα ο προβληματισμός του γινόταν όλο και πιο έντονος, αν και οι Matthew Correia, Spencer Dunham και Pedrum Siadatian έμοιαζαν να μη δίνουν πια τόση σημασία για το τι θα φορούσαν στη συναυλία για την προώθηση του τέταρτου δίσκου τους με τίτλο LAHS. Για λίγη ώρα δε μίλησε κανείς.

Tell Me (What's on Your Mind), είπε στον Michaud ο Siadatian. Κι εκείνος του απάντησε ότι νιώθει πως βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, χωρίς να μπορεί να αποφασίσει ποιο δρόμο θα πάρει. Τότε μίλησε ο Correia, λέγοντας ότι έχει την εντύπωση πως ακόμα δεν έχουν κάνει κανένα αποφασιστικό βήμα από την εποχή του Calico Review, όταν για πρώτη φορά η μοίρα τους είχε φέρει να στέκονται όμορφα αναποφάσιστοι στο ίδιο σταυροδρόμι. Η φωνή του Dunham ακούστηκε σαν τη φωνή της λογικής, λέγοντας ότι δεν είναι καθόλου εύκολο να αφήσει κάποιος την ψυχεδέλεια και την pop της δεκετίας του ’60, για να ακολουθήσει οποιοδήποτε άλλο μουσικό μονοπάτι. Πώς μπορείς να αφήσεις κατά μέρος την κληρονομιά του Arthur Lee, των Zombies, των Grateful Dead ή ακόμα και των Kinks, για να αναζητήσεις νέους δρόμους; Κι αν εσύ τελικά μπορέσεις, τι θα πει το κοινό σου;

Ο Michaud προσπάθησε να ελαφρύνει κάπως τη συζήτηση, υποστηρίζοντας πως όλα στη ζωή βρίσκονται σε μια διαρκή κίνηση και ότι αποτελεί υποχρέωση κάθε καλλιτέχνη που σέβεται το κοινό του να «αλλάζει», πριν εγκλωβιστεί η έμπνευσή του στα δεδομένα που τον καθιέρωσαν. Πίνοντας μια γουλιά μπύρα, ο Siadatian είπε ότι η αλλαγή του δικού τους ήχου δεν έγινε καθόλου απότομα, αλλά είναι κάτι που ξεκίνησε αρχικά από το Worship the Sun και αποκτά σταδιακά σάρκα και οστά. Όταν τον "έκραξαν" οι άλλοι, χωρίς ομολογουμένως ακλόνητα επιχειρήματα, αναγκάστηκε να συμφωνήσει μαζί τους ότι το κομβικό σημείο ήταν το Calico Review.

Ο Correia, πιο πρακτικός από τους άλλους, έφερε μπροστά του το tracklist του LAHS, για να αποδείξει ότι όχι μόνο η αλλαγή ήταν ακόμα σε εξέλιξη, αλλά και ότι αφήνουν την ίδια τη μουσική να καθορίσει τον προορισμό τους. Είπε, για παράδειγμα, ότι δε μπορεί κανείς να μιλά ουσιαστικά για αλλαγή με τραγούδια όπως το Holding Pattern, που αναβλύζει κάτι από το αξεπέραστο μεγαλείο των West Coast Pop Art Experimental Band και το παντρεύει με την κληρονομιά των Grateful Dead ή το Light Yearly, που μοιάζει βγαλμένο από την indie rock πλευρά των 90s. Σηκώνοντας το ποτήρι του ο Dunham υπερθεμάτισε, φέρνοντας και το παράδειγμα του γλυκού Polar Onion, που θυμίζει τους Rain Parade.

«Εντάξει», είπε ο  Michaud, «Το LAHS μπορεί να μην έχει τόσο δυνατές surf κιθάρες, αλλά είναι γεμάτο με laid-back psych καλειδοσκοπικές μελωδίες, που πάντα ήταν η δύναμή μας». Κι έφερε ως παραδείγματα τα τραγούδια Keeping Dry, On Our Way, Houston και Pleasure. Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του; Απλά, ο Correia διευκρίνισε ότι το στιλάτο Electricity είναι κλασικό παράδειγμα 60s art pop, όπως και το πλημμυρισμένο από θαλασσινή αρμύρα In the Air. Τέλος, ο Siadatian έκλεισε τα μάτια του γεμάτος ικανοποίηση που θα είχε την τελευταία λέξη και υπενθύμισε στους φίλους του πως ο νέος τους δίσκος είναι ο πιο ρυθμικός από όσους έχουν κυκλοφορήσει, με κλασικότερα τραγούδια τα πανέμορφα Star και Roco Ono (που θυμίζουν τους Air), το Royal Blues (που φέρνει στο νου τους Kula Shaker), αλλά και το τραγουδισμένο στα Πορτογαλικά Prazer em Te Conhecer.

«Τελικά, λέτε να είμαστε σε μεταβατικό στάδιο, αν και δεν έχουμε ουσιαστικά απομακρυνθεί από τις ρίζες μας;», είπε ο Dunham. Τα βλέφαρα όλων άρχισαν να βαραίνουν κάτω από τα κατεβασμένα καπέλα τους. «Αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν και πολύ νόημα» απάντησε ο Michaud, προσθέτοντας «Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι προτιμότερο να αφήνεις την έμπνευση να σε οδηγεί. Έτσι, ζεις κι εσύ καλύτερα το ταξίδι». Ο  Correia κάρφωσε τελευταίος το άδειο μπουκάλι του στην άμμο και έβαλε αφοπλιστικά τον επίλογο «Καλά, εμείς θα απαντήσουμε στο ερώτημα; Δε ρωτάμε καλύτερα τον Jarvis Taveniere

 

* LAHS is the perfect atmospheric soundtrack for a backyard party with boozy beverages and adult tokeables.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα