Print this page
Κυριακή, 09 Μαΐου 2021 15:17

Motorpsycho - Kingdom of Oblivion (Stickman Records, 2021)

Written by 

Ποιος δίσκος είπαμε ότι είναι ο δύσκολος και ο καθοριστικός, για να θεωρηθεί ένα γκρουπ ότι υπερβαίνει τα στεγανά και μπαίνει σε μια πρώτη άτυπη δημιουργική ελίτ; Ο τρίτος; Ωραία. Και πόσες τριάδες έχουν οι Motorpsycho; Όπως κι αν τις μετρήσει κανείς, οκτώ. Αυτό, λοιπόν, δε λέει απλά κάτι, αλλά πολλά και καλά.

Ύστερα από αυτά, χρειάζεται να πω πόσο μου αρέσουν; Μάλλον όχι. Οι Motorpsycho ήταν για μένα από την αρχή μια πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα, που σχεδόν αμέσως έγινε αγαπημένη, ιδιαίτερα μετά το Timothy's Monster. Επειδή μου αρέσουν, όχι μόνο δεν είμαι προκατειλημμένος απέναντι στις δουλειές τους, αλλά, μπορώ να πω πως είμαι απαιτητικός, βάσει των προσδοκιών που οι ίδιοι μου έχουν δημιουργήσει. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν είμαι επιεικής, αφού μόνο εύκολο δεν το λες να κυκλοφορήσεις ύστερα από τόσα παραγωγικά χρόνια ένα διπλό δίσκο με διάρκεια εβδομήντα λεπτών!

Οι συμπαθείς cult psych-heads εκ Trondheim Νορβηγίας φίλοι αυτή τη φορά ήταν λιγότερο αινιγματικοί, λέγοντας πως ήθελαν να φτιάξουν ένα σκληρότερο δίσκο. Καλό αυτό, σκέφτηκα. Αρκεί να μην παραπετάξουν την ψυχεδέλεια. Και την όλη progressive κληρονομιά. Κι έτσι περίμενα ένα άλμπουμ που η ζυγαριά του θα έγερνε πιο πολύ από ό,τι συνήθως στο noise και hard τάσι, με το ψυχεδελικό να παίρνει την ανηφόρα. Και το διαπίστωσα; Και ναι και όχι. Όλα καλά, λοιπόν!

Οι μακρές περίοδοι καραντίνας αποδείχτηκαν ευεργετικές για τους Bent Saether, Hans Magnus "Snah" Ryan και Tomas Jarmyr, που σε συνεργασία με τον παλιόφιλο κιθαρίστα Reine Fiske (Dungen) επεξεργάστηκαν και επανηχογράφησαν ακυκλοφόρητα τραγούδια του πρόσφατου παρελθόντος, διαψεύδοντας τον τίτλο του Kingdom of Oblivion. Καταρχάς, οι Motorpsycho με το δίσκο αυτό ευτυχώς τιμούν το παρελθόν τους. Δεν περιδιαβαίνουν νέες περιοχές, αλλά μένουν πιστοί στον κεντρικό άξονα του ευρύτερου παλαιάς κοπής progressive και heavy rock. Μην κολλάτε όμως στις ταμπέλες. Κι εδώ στη μουσική παλέτα συνυπάρχουν αρμονικά η σκληράδα, η μελωδία και η ψυχεδέλεια. Κι αν, σώνει και καλά, ψάχνετε για μια διαφορά, τότε μπορώ να συνεισφέρω ότι στην κυκλοφορία αυτή, που κατά δήλωσή τους έγινε με περισσότερες τάσεις προς το σκληρό ήχο, τα ομορφότερα τραγούδια δεν είναι τα δυνατά. Η ρέντα από το Spin, Spin, Spin δεν κρατεί απλώς καλά, αλλά πολύ καλά.

Η φερώνυμη σύνθεση προσπαθεί να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος της πρόθεσής τους για σκληράδα, χωρίς να καταφέρνει, παρά τον επικό της χαρακτήρα, να θεωρηθεί από τις καλύτερες του δίσκου. Σαφώς καλύτερα τα καταφέρνει η εισαγωγική The Waning Parts (Pts 1 And 2), που ξεχειλίζει από παλιά καλά riffs, αποτελώντας τρανό παράδειγμα modern prog και psych-folk. Επιμένοντας σκληρά, συναντάμε το The United Debased, που επιχειρεί να συνοψίσει τις πιο αγριεμένες μέρες των συγγενών Deep Purple και Rainbow με ολίγη φρεσκάδα από τo Up the Downstair του Steven Wilson (Porcupine Tree). Πολύ όμορφο είναι το ατμοσφαιρικά δυνατό Dreamkiller, όπως και το πολυεπίπεδο εντεκάλεπτο The Transmutation of Cosmoctopus Lurker, με τις 70s τσαμπουκαλίδικες κιθάρες και τα επιθετικά κίμπορντς. Υπάρχει και μια «πειραγμένη», αλλά όχι άξια ιδιαίτερου λόγου, διασκευή του The Watcher του Lemmy Kilminster από το άλμπουμ Doremi Fasol Latido (1972) των Hawkwind.

Όταν τα πράγματα ηρεμούν (κυρίως σε αυτόν το δίσκο) γίνονται ακόμα καλύτερα. Η υπέροχη ακουστική μπαλάντα Lady May μοιάζει να βγήκε μέσα από το μυθικό Crosby Stills & Nash. Τα ταξιδιάρικα Atet και After the Fair μοιάζουν με ιντερλούδια, το Cormorant συνταιριάζει το progressive rock με τον φοβερό Gnac, ενώ το At Empire's End ισορροπεί ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, με neo-prog στοιχεία και κιθαριστικά σόλο που παραπέμπουν και πάλι στον Wilson. Η επίσης παλιά καλή Βρετανική folk ξαναζεί με το The Hunt, που δεν κρύβει περήφανες επιρροές κυρίως από τους The Hangman's Beautiful Daughter και δευτερευόντως από τους The Incredible String Band.

Τάκης Κρεμμυδιώτης

 

Τάκης Κρεμμυδιώτης

Latest from Τάκης Κρεμμυδιώτης

Related items