Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019 15:42

MEMORY LANE: National Pornografik - D.

Written by 

Το σημερινό Memory Lane έχει λίγο διαφορετική δομή από τη συνήθη μας. Μετρημένα είναι τα συγκροτήματα που κατάφεραν να κάνουν εντύπωση με μόνο ένα άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Οι National Pornografik από τη Θεσσαλονίκη αναγκάστηκαν να αλλάξουν την αρχική ορθογραφία του ονόματός τους για να μην υπάρχει σύγχυση με τους Αυστραλούς ομολόγους τους. Καμία σχέση μουσικά, φυσικά, αν και εδώ που τα λέμε, με ποιους θα μπορούσαν τότε να σχετιστούν άμεσα; Στο χωνευτήρι τους αναμιγνύονταν επιρροές από εντελώς διαφορετικούς ηχητικούς κόσμους με μοναδικό τρόπο για την εποχή. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του σε μια εξαιρετική συσκευασία, το D., το ντεμπούτο και μοναδικό - ως τώρα τουλάχιστον - άλμπουμ τους κυκλοφορεί και διατίθεται ψηφιακά από την Growl records για τους νεότερους που δεν γνωρίζουν, αλλά και για τους παλαιότερους που θέλουν να θυμηθούν μια πρωτοποριακή μπάντα του καιρού τους.

 

Εκείνη την εποχή έγραψα τα κάτωθι για λογαριασμό του διαδικτυακού webzine Stereoworld. 10 χρόνια μετά, ακούω ξανά το δίσκο και διαβάζω μαζί σας το κείμενο που αναρτήθηκε τότε, σαν να έγραφε κάποιος άλλος…

Συνηθίζουμε να λέμε πως τα τελευταία χρόνια έχει γίνει όλο και ευκολότερη η διαδικασία κυκλοφορίας ολοκληρωμένου album από ένα ελληνικό συγκρότημα. Η περίπτωση των Θεσσαλονικέων National Pornografik αποτελεί μία από τις εξαιρέσεις, καθώς παρά το εδώ και χρόνια έτοιμο ηχογραφημένο υλικό και επιτυχημένα support σε συναυλίες πολύ γνωστών ονομάτων (ενδεικτικά Amorphis, Gathering, Anathema κ.α.) δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν το δίσκο τους εξαιτίας διάφορων αναποδιών και αλληλοακυρούμενων χρονοδιαγραμμάτων. Κάποια στιγμή όμως θα ερχόταν η ώρα…

Το όνομά τους μπορεί να προδιαθέτει συγκρότημα που έχει ως κύριο στόχο το χαβαλέ, όμως η πραγματικότητα εκπλήσσει ευχάριστα. Το D. παρουσιάζει μία προσωπικότητα που δεν απαντάται στα εγχώρια συγκροτήματα - τουλάχιστον. Κι ενώ άλλοι στην πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα μπορεί ακόμη να παπαγαλίζουν τα αγαπημένα τους ακούσματα, οι Θεσσαλονικείς έχουν διηθήσει τις μουσικές που τους αρέσουν μέσα από ένα εντελώς προσωπικό φίλτρο. Στη μαρμίτα τους αναμιγνύονται η ετερόκλητη παράνοια των Faith No More, η πολυποικιλότητα των παράλληλων projects του Mike Patton – ιδιαίτερα στα φωνητικά της Χρύσας τα οποία κινούνται με άνεση από την τρέλα στη θηλυκότητα – και η εξυπνάδα στο στήσιμο των τραγουδιών των Voivod (με τους τελευταίους να καταλαμβάνουν μέχρι και την αισθητική του εξωφύλλου). Οι συνθέσεις τους τολμούν να μεταβαίνουν άφοβα από το ογκώδες ριφφοκρατούμενο doom metal στην καθαρόαιμη free jazz, χωρίς να κινούν υποψίες άτακτης συρραφής επιρροών. Παρά την πολυπλοκότητα της τραγουδοποιείας τους και την στρυφνότητα κάποιων μελωδιών τους, τα περισσότερα τραγούδια των National Pornografik αναπνέουν χωρίς τεχνητή υποστήριξη και παρουσιάζουν αξιοθαύμαστη ομοιογένεια, χαρακτηριστικό που υποβοηθάται από την «μουσικότατη» παραγωγή.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην εξαιρετική τεχνική όλων των μελών, αν και αυτό που ξεχωρίζει είναι η συνοχή μεταξύ τους και όχι κάποιο μέλος ξεχωριστά. Εικαστικά το CD συνοδεύεται από μια καλοφτιαγμένη συσκευασία που ξεφεύγει από την τυποποίηση του πλαστικού κουτιού και του digipak.

Ο δίσκος αυτός μοιάζει περισσότερο ως συστατική επιστολή ενός αξιόλογου σχήματος ακόμη και προς αυτούς που δεν παρακολουθούν στενά το ελληνικό underground, καθώς οι σημερινές δυνατότητες των National Pornografik ξεπερνούν κατά πολύ το παρόν ηχογράφημα, όπως απέδειξαν στο πρόσφατο live τους ως support των Cult Of Luna. Με τέτοιο πρότερο βίο η συνέχεια αναμένεται λαμπρή, αρκεί και οι ίδιοι να καθυστερήσουν λιγότερο στην πορεία προς τα επόμενα βήματά τους.

8/10

 

Δυστυχώς η σκληρή ελληνική πραγματικότητα εκείνης της εποχής επέδρασε αποφασιστικά στη διάλυση της μπάντας. Και μόνο την έναρξη της οικονομικής κρίσης να θυμηθούμε, έχουμε υπόψη μας ένα σημαντικό κοινωνικό πλαίσιο του καιρού. Τα μέλη των NP ακολούθησαν διάφορους μουσικούς (και μη) δρόμους αλλά πάντοτε βρίσκονταν σε επαφή ως παρέα, όπως επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι. Στο πλαίσιο αυτής λοιπόν της επανακυκλοφορίας και με τα επόμενα βήματα τους ως μπάντα αμφίβολα (ψήστε όμως κάποιο επετειακό live για τη φάση, δεν θα σας κατηγορήσουμε για ξεπούλημα!), προσεγγίσαμε τη Χρύσα (φωνή, νυν δραστηριοποιούμενη ως Spineless μεταξύ άλλων) και τον Φοίβο (ντραμς, νυν σε διάφορα σχήματα όπως οι Agnes Vein, μαζί με τον Σάκη των NP, και οι Hail Spirit Noir) οι οποίοι ανάτρεξαν στο παρελθόν και μοιράστηκαν μαζί μας τις όμορφες αναμνήσεις εκείνων των ημερών.

 

Τι θυμάστε πιο έντονα από την εποχή της σύνθεσης και των ηχογραφήσεων για το άλμπουμ;

Χρύσα: Θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες προβών για να “κλείσει” η σύνθεση των κομματιών, τα λάιβ όπου συνήθως γινόταν το ό,τι νάναι και τις βλακείες που κάναμε όλοι μαζί στη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Κερασάκι στην τούρτα ο Γιώργος Μπρίγκος που προσπαθούσε να συμμαζέψει τα αμάζευτα!

Φοίβος: Η εποχή αυτή είναι αποτυπωμένη στο μυαλό μου σαν η εποχή των ατελείωτων ωρών που περνούσαμε στο προβάδικο μας. Ατελείωτα τζαμαρίσματα, λιωσίματα, πάρτυ και χαβαλές. Όσον αφορά τις ηχογραφήσεις, θυμάμαι τη βλακεία που κυριαρχούσε καθ’όλη τη διάρκεια τους, το Μπρίγκο και τα αστεία του για το κόψιμο, το ξεκουρδιστο τομ στο Vinegar Man που έμεινε ως έχει για τη καθυστέρηση, τη Σάρα, τότε ιδιοκτήτρια του Rock Sound και τα σπαστά ελληνικά της, το γέλιο που ρίξαμε όταν γράφαμε τα backing vocals, το μπαγλαμαδάκι στο rbtk, τη χαρά που νιώσαμε όταν ακουσαμε το πρώτο rough mix! Γενικότερα ήταν μια ανέμελη εποχή χωρίς πολλά ζόρια και έγνοιες, μια εποχή που ήμαστε ακόμη ζωντανοί μέσα μας χαχαχαχα. Όλα αυτά πιστεύω έχουν αποτυπωθεί εξαιρετικά στο βίντεο του RBTK.

Οι συναυλίες σας εκείνη την εποχή είχαν μία ιδιαίτερη δυναμική. Ποιο είναι το live που θυμάστε περισσότερο από όλα και, φυσικά, θα θέλαμε να μας πείτε και το γιατί.

Χρύσα: Γενικά θυμόμαστε όλα τα λάιβ μας για διαφορετικό λόγο το καθένα, αλλά έχουμε συμφωνήσει ότι αυτό που μας έμεινε πιο πολύ είναι ένα λάιβ στην Αθήνα, στο πλαίσο του No Tempo fest, που έγινε μία φορά μόνο, μαζί με Ludmila, Universe 217 & Noise Lust, νομίζω το 2006. Το μαγαζί ήταν γεμάτο, είχαν έρθει πολλοί φίλοι, πολύ κοπάνημα, γενικά έπαιξε μία πόρωση και ένα κέφι από τον κόσμο που δεν περιμέναμε με τίποτα! Ευτυχώς υπάρχουν 2-3 φώτος που έβγαλε ο φίλος Βαγγελάκης και έχουμε να θυμόμαστε. Δυνατό ήταν επίσης εκείνο το live στο Μύλο που είχαμε βγει στις 4 το πρωί και ο Πέτρος έκανε stage diving και δεν τον έπιασε κανείς!

Φοίβος: Αυτή η συναυλία θα ήταν σίγουρα το No Tempo Festival που είχε πραγματοποιηθεί στο τότε Next, Seven Sins πώς στο καλό λεγόταν και είχαμε εμφανιστεί μαζί με τους Ludmilla, Noiselust και φυσικά τους Universe 217. Γενικότερα ήταν μια βραδιά αφιερωμένη σε female fronted σχήματα με  προοδευτική και πειραματική μουσική προσέγγιση. Πέρα από το ότι η βραδιά είχε οργανωθεί άψογα και το μαγαζί ήταν τίγκα, θυμάμαι να παίζουμε τελευταίοι μόνο για 25 λεπτά, λόγω χρονικού περιορισμού με το κλαμπ αλλά να επικρατεί πανζουρλισμός! Στη διασκευή του Got The Time από Anthrax που παίζαμε τότε στα live μας, υπήρχε μια ατμόσφαιρα αντίστοιχη με live των D.R.I.! Κρίμα που για κάποια κλασσική καμμενιά μας που δε θυμάμαι δεν έχω έχουμε κανέναν ντοκουμέντο από εκείνη τη βραδιά πλην της αφίσας και δύο θολών φωτογραφιών!

Έστω ότι σας χαρίζαμε μια χρονομηχανή και σας επιστρέφαμε σε εκείνη την εποχή. Τι θα αλλάζατε οπωσδήποτε και τι δεν θα διαπραγματευόσαστε να αλλάξει με τίποτα;

Χρύσα: Προσωπικά δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως. Το μόνο που θα έκανα θα ήταν να προωθήσω την μπάντα με κάποιο τρόπο, ώστε όλο αυτό να είχε μια ροή στο χρόνο.

Φοίβος: Εξαιρετική ερώτηση, το έχω σκεφτεί αρκετές φορές! Σε προσωπικό επίπεδο αλλά και επιπλέον σε συλλογικό, αυτό που θα επέβαλλα με έναν αόρατο βούρδουλα θα ήταν η πειθαρχία. Σπαταλήσαμε ένα σωρό χρόνο σε άχρηστα πράγματα, χρόνος που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί πολύ πιο δημιουργικά και σίγουρα θα επέφερε καλύτερα αποτελέσματα. Επίσης θα φρόντιζα να καβατζώσω καλύτερα το μικρόφωνο που και καλά πρόσεχε η υπεύθυνη της παρέας, η Χρύσα, και τελικά χάσαμε στο Φακανά (τη δίνω στεγνά τώρα)!

 

Ευχαριστούμε για το trip down the national memory lane!

Ακούστε το album στο Spotify:

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής (από τη συναυλία παρουσίασης του δίσκου στο Gagarin 205 στις 24/4/2009)

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα