Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016 21:23

Live Review: Boris @ Fuzz Live Music Club, 21/12/2016

Written by 

Οι διαβόητοι γιαπωνέζοι θορυβοποιοί Boris περιόδευαν φέτος παίζοντας ολόκληρο το εμβληματικό άλμπουμ τους Pink και η ανακοίνωση ότι η ευρωπαϊκή περιοδεία τους θα ολοκληρωνόταν στην Αθήνα προκάλεσε ενθουσιασμό σε πολλούς από τους φίλους του σκληρού ήχου. Η συγκυρία έδειχνε ιδανική για την παρθενική εμφάνιση της μπάντας στην Ελλάδα, κάτι που επιβεβαιώθηκε τελικώς και στην πράξη. Μοναδικοί χαμένοι, όσοι δεν βρέθηκαν στο live.

Οι Boris εδώ και δυόμισι δεκαετίες πειραματίζονται ασταμάτητα με τον ακραίο και όχι μόνο ήχο, προκαλώντας πονοκέφαλο σε κάθε μουσικογραφιά που προσπαθεί να τους κατατάξει κάτω από κάποιο μουσικό είδος. Είναι τέτοια η δημιουργική τρέλα τους που πολλές φορές δυο διαδοχικοί δίσκοι μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους παρότι φτιαγμένοι από τους ίδιους μουσικούς. Αυτή η μουσική παράνοια είναι που τους έκανε διάσημους και έκανε πολλούς από εμάς να παρακαλούμε να τους δούμε ζωντανά. Χωρίς αμφιβολία ήμασταν τυχεροί που θα τους βλέπαμε live για πρώτη φορά στη χώρα μας στο πλαίσιο μιας περιοδείας με επετειακό χαρακτήρα για τα 10 χρόνια (ή 11 αν ζεις στην Ιαπωνία) από την κυκλοφορία του Pink, ενός από τους πιο γνωστούς και προσβάσιμους (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο για οποιοδήποτε δουλειά των Γιαπωνέζων) δίσκους της αχανούς δισκογραφίας τους.

Κάποια προβλήματα με την πτήση των Boris είχαν ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει ελαφρώς το άνοιγμα των θυρών και να πάει λίγο πίσω η έναρξη της συναυλίας. Το γεγονός αυτό συν το ότι δεν υπήρχε support, έδωσε τον χρόνο στο κοινό να πραγματοποιήσει ένα άνευ προηγουμένου «ντου» στο merchandise. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το πέρας του live το μοναδικό που είχε μείνει απούλητο ήταν το ροζ custom made πετάλι (αξίας 275 ευρώ…). Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε!

Στις 10:30 οι τρεις μουσικοί ανέβηκαν στη σκηνή και οι αργόσυρτοι doom ήχοι του Blackout γέμισαν το χώρο. Ο ήχος αναμενόμενα εκκωφαντικός, όποιος τολμηρός δοκίμασε την τύχη του χωρίς ωτοασπίδες πιθανότατα το έχει μετανιώσει. Το καταιγιστικό Pink που ακολούθησε αμέσως μετά μας παρέσυρε με την ορμή του. Η συνέχεια περιελάμβανε τα κομμάτια του Pink συν κάποιες επιλογές από το bonus cd της επανακυκλοφορίας. Εντάξει, δεν είναι όλα τα κομμάτια του δίσκου αντίστοιχου επιπέδου (με ό,τι συνέπειες έχει αυτό για ένα live) αλλά και μόνο το ότι είχαμε την ευκαιρία να τα ακούσουμε όλα μαζί ζωντανά δεν είναι μικρό πράγμα.

Εκτός του ότι ο ήχος σε όλη τη διάρκεια ήταν στο κόκκινο (σε απολαυστικό σημείο), το άλλο βασικό χαρακτηριστικό της βραδιάς ήταν η μανία με την οποία έπαιζαν οι Γιαπωνέζοι. Ο Atsuo κοπανούσε (με στυλ, πάντα) τα τύμπανα του, τα οποία αποχωριζόταν όταν χρειαζόταν να χτυπήσει με μένος το τεράστιο gong, παράγοντας έναν τρομερό θόρυβο. Ο Takeshi με το κτηνώδες όργανο του (μπάσο και κιθάρα σε ένα) δημιουργούσε έναν ογκώδη, αδιανόητο ήχο. Η τριάδα ολοκληρωνόταν με την Wata, η οποία παρά το αγγελικό πρόσωπο έκρυβε ένα κάφρο στην κιθάρα, τόσο βίαιο και επιθετικό ήταν το παίξιμο της, που σε έκανε να αναρωτιέσαι πως πραγματικά το κατάφερνε.

Βεβαίως, υπήρξαν και οι στιγμές που ο θόρυβος καταλάγιασε λίγο (καλά μην φανταστείτε ότι έπαιξαν… μπαλάντες) και έδωσε τη θέση του στη μελώδια, όπως συνέβη με το πολύ όμορφο Farewell με το οποίο άνοιγε ο δίσκος (πολύ ταιριαστή επιλογή, πράγματι) και στην παρούσα περίπτωση έκλεισε το κανονικό μέρος της συναυλίας. Αμέσως μετά, επανήλθαν για ένα ακόμα νέο, όπως μας ενημέρωσαν,  κομμάτι, το οποίο έφερε το χαρακτηριστικό τίτλο Kilmister και απλώς έπαιρνε κεφάλια…

Εν ολίγοις, αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν ένα live από αυτά πουν δεν έχεις την ευκαιρία να δεις κάθε μέρα, μια συναυλία διαφορετική από τις συνηθισμένες. Οι Γιαπωνέζοι δοκίμασαν τις αντοχές μας πειραματιζόμενοι με τον θόρυβο, τόσο επιτυχημένα όμως, που όχι μόνο δεν σε ενοχλούσε, αλλά το απολάμβανες κιόλας. Το live των Boris ήταν ακραίο, επίπονο, μεγαλειώδες. Όπως έπρεπε.

 

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος - Φωτογραφίες: Shanti Θωμαΐδη

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα