Δευτέρα, 03 Οκτωβρίου 2016 21:00

Συνέντευξη: Black Rainbows

Written by 

Ένα χρόνο μετά την παρθενική τους εμφάνιση στην Αθήνα, οι Ιταλοί Black Rainbows επιστρέφουν για να συμμετάσχουν στο πρώτο Desert Fest Athens (7&8 Οκτωβρίου στην Ιερά Οδό). Πρώτης τάξεως ευκαιρία λοιπόν, για μια κουβέντα με τον Gabriele Fiori, frontman της μπάντας και ιδιοκτήτη της ανερχόμενης Heavy Psych Sounds (με σημαντικές κυκλοφορίες το τελευταίο διάστημα όπως Nick Oliveri, Fatso Jetson, Farflung). Ο Fiori μας απάντησε με πολύ προθυμία προφορικά, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι οι γείτονες δεν φείδονται λόγων, ενώ αποδείχτηκε επίσης άριστος γνώστης της ελληνικής heavy rock σκηνής!

 

Το νέο σας άλμπουμ Stellar Prophecy κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο. Πείτε μας μερικά πράγματα σχετικά με αυτό. Πόσο διαφορετικό είναι σε σύγκριση με τα προηγούμενα σας; Πιστεύετε ότι προχωράτε κάθε φορά ένα βήμα μπροστά από δίσκο σε δίσκο;

Το Stellar Prophecy προέρχεται από τα ίδια recording sessions με το Hawkdope (2015) αλλά αυτή τη φορά είχαμε περισσότερο χρόνο για να σκεφτούμε σχετικά με τις ενορχηστρώσεις και τα φωνητικά. Κατά τις ηχογραφήσεις γράψαμε 20-25 κομμάτια, από τα οποία διαλέξαμε για το Hawkdope όσα ταίριαζαν καλύτερα μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι στοStellar Prophecy βάλαμε όσα περίσσεψαν, είναι κομμάτια που θεωρήσαμε ότι μπορούν να αποτελέσουν ένα άλμπουμ που θα μας προχωρούσε ένα βήμα μπροστά. Στο Stellar Prophecy κινούμαστε περισσότερο προς τον ψυχεδελικό ήχο, ωστόσο μας αρέσει επίσης να παίζουμε hard rock, stoner και να γράφουμε in your face (sic) τραγούδια όπως τα Evil Snake και Electrify. Μας αρέσουν ταυτόχρονα και τα ψυχεδελικά συγκροτήματα αλλά και μπάντες όπως οι Nebula και οι Monster Magnet και μας αρέσει να τα ανακατεύουμε, δεν μας αρέσουν τα συγκροτήματα που παραμένουν ίδια από την αρχή ως το τέλος. Μια από τις μεγαλύτερες επιρροές μας είναι οι Motorpsycho, οι οποίοι έχουν μεγάλη ποικιλία στη μουσική τους.

 

Gabriele «τρέχεις» το δικό σου label (Heavy Psych Sounds), πόσο δύσκολο είναι αν είσαι σε μια μπάντα και ταυτόχρονα να ασχολείσαι με μια δισκογραφική εταιρία; Βγάζει τα προς το ζην μέσω του συγκροτήματος και του label;

Αυτή τη στιγμή είναι μια τρέλα! Δουλεύω παράλληλα για το συγκρότημα, τις κυκλοφορίες του label, το booking (οργανώνω για το υπόλοιπο του 2016 επτά περιοδείες). Πλέον έχουμε περισσότερες σημαντικές κυκλοφορίες και αυτό απαιτεί περισσότερη δουλειά, περισσότερη φροντίδα για τις μπάντες και προσπάθεια για να ικανοποιείς τις ανάγκες τους. Ωστόσο δεν είναι τόσο δύσκολο τελικά να συνδυάζω το συγκρότημα και τη δισκογραφική, τα τελευταία 2-3 χρόνια ζω από αυτό, επένδυσα μερικά χρήματα από τη προηγούμενη δουλειά μου στο συγκρότημα και κάποια χρήματα που αποκομίζω από το συγκρότημα τα επενδύω στο label και το αντίστροφο. Είναι ωραίο όλο αυτό γιατί υπάρχει ένα ρεύμα τα τελευταία χρόνια στην ψυχεδελική σκηνή και μπορείς να κάνεις πράγματα που δεν μπορούσαν να συμβούν για παράδειγμα πριν 15 χρόνια. Οι πωλήσεις των βινυλίων έχουν ανέβει σημαντικά, είναι μια καλή περίοδος για τη συγκεκριμένη μουσική και είμαστε χαρούμενοι για αυτό!

 

Συμμετέχετε στο line up του Desert Fest Athens που πραγματοποιείται σε λίγες μέρες. Προτιμάτε να παίζετε σε μεγάλα φεστιβάλ ή μικρά clubs ως headliners, ή απλώς είναι το ίδιο για εσάς;

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Για τους Black Rainbows τα φεστιβάλ είναι μεγάλη ευκαιρία για να μας δει περισσότερος κόσμος. Παίζω και σε ένα άλλο συγκρότημα, τους Killer Boogie, αυτοί ταιριάζουν περισσότερο στα μικρά clubs επειδή είναι περισσότερο rock & roll. Για τους Black Rainbows όμως απαιτείται καλύτερο ηχοσύστημα. Όσοι είδαν το γκρουπ, για παράδειγμα, στο Freak Valley (γερμανικό φεστιβάλ) θα σου πουν ότι του άρεσε πολύ, περισσότερο από άλλες μεμονωμένες συναυλίες. Για τους Black Rainbows λοιπόν οι μεγάλες σκηνές είναι το καλύτερο. Στο Desert Fest Athens δεν θα έχουμε τον δικό μας εξοπλισμό αλλά θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και φυσικά είναι πολύ πιο ωραίο να παίζεις μπροστά σε χιλιάδες κόσμο παρά σε εκατοντάδες

 

Θα περιοδεύσετε με τον Brant Bjork τον ερχόμενο Νοέμβριο, ενώ παράλληλα από το label σας θα κυκλοφορήσει το best of album του Nick Oliveri. Πώς είναι να συνεργάζεστε με τόσο σπουδαίους μουσικούς (οι δυο προαναφερθέντες έπαιζαν μαζί στους μεγάλους Kyuss), είναι σαν ένα όνειρο να πραγματοποιείται για εσάς;

Ναι φίλε μου! Ακούω τη μουσική τους από 11 χρονών. Όταν κυκλοφόρησε το Blues For The Red Sun (σ.σ. το Ευαγγέλιο για κάθε πραγματικό fan του heavy rock) άρχισα να ακούω αυτή τη μουσική εξαιτίας ενός μεγαλύτερου ξαδερφού μου. Ήμουν από τότε fan των Monster Magnet, των Kyuss φυσικά αλλά και των κυκλοφοριών της Man’s Ruin. Ωστόσο όλα αυτά που κυκλοφορεί το label δεν προέκυψαν από το πουθενά, προηγήθηκε πολύ δουλειά. Δούλεψα με τον Mario Lalli των Fatso Jetson (το νέο τους άλμπουμ κυκλοφορεί από την Heavy Psych Sounds) και τον Ruben Romano (Nebula, Fu Manchu) για την κυκλοφορία του νέου δίσκου της μπάντας του, των Freeks. Οι Nebula αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες επιρροές μου, συνεπώς ήταν πολύ ωραίο για μένα. Κάποιες φορές όμως δεν το ευχαριστιέμαι όσο θα ήθελα γιατί αποτελεί μέρος της δουλειάς και πρέπει να είμαι επαγγελματίας. Όλοι αυτοί οι μουσικοί είναι πολύ φιλικοί. Γνώρισα τον Nick Oliveri πριν τρεις μέρες μετά τη συναυλία του στη Ρώμη και είναι πολύ ωραίος τύπος. Είναι πιο εύκολο να συνεργαστείς με μουσικούς σαν τους Lalli, Romano, Oliveri (ελπίζω και Brant Bjork) παρά με πολλές από τις καινούριες μπάντες. Αυτό είναι κάτι που σε βάζει σε σκέψεις, είναι πιο εύκολο μερικές φορές να συνεργαστείς με μεγάλους καλλιτέχνες παρά με λιγότερο γνωστούς. Τελικά, μπορεί να μην είναι σαν όνειρο που πραγματοποιείται γιατί… δεν με κάλεσαν να παίξω στο reunion των Kyuss (χιουμορίστας ο Gabriele!) αλλά είναι πολύ ωραίο αυτό που συμβαίνει.

 

Η heavy rock σκηνή στην Ελλάδα είναι πολύ δημοφιλής τα τελευταία χρόνια. Στην Ιταλία πώς είναι τα πράγματα, υπάρχει και εκεί δυνατή heavy rock σκηνή;

Ωραία ερώτηση, επίσης. Η Ιταλία είναι μια από τις χώρες που επισκέπτονται πάντα τα συγκροτήματα που έρχονται στην Ευρώπη. Υπάρχουν για παράδειγμα πλάνα με τους Kyuss στην Ιταλική τηλεόραση γύρω στο 1995, επίσης θυμάμαι τους Queens of the Stone Age να παίζουν εδώ το 1998-99 με το πρώτο τους άλμπουμ. Δεν έχουμε τόσο μεγάλη heavy rock σκηνή σαν τη δική σας, αλλά είναι πάντα σταθερή. Στα live βλέπεις πάντα τα ίδια πρόσωπα. Σε συναυλίες σαν των Dead Meadow, Nick Oliveri, Kadavar, μαζεύονται περίπου 100-200 άτομα, άλλοτε περισσότερα άλλοτε λιγότερα, ανάλογα με την πόλη, αλλά σίγουρα δεν είναι πολύ μεγάλο το κοινό. Δεν υπάρχει τόσο μεγάλο hype. Μερικές φορές στην περιφέρεια μαζεύεται περισσότερος κόσμος, ίσως επειδή υπάρχει μόνο ένα club εκεί για να πάνε, αλλά σίγουρα δε μιλάμε για νούμερα αντίστοιχα μεγάλα όπως στην Ελλάδα. Οι Red Fang για κάποιο λόγο είναι το πιο δημοφιλές συγκρότημα εδώ (μαζεύουν περίπου 500 άτομα), μπάντες όμως όπως οι Fu Manchu, προς έκπληξη μου, δεν μαζεύουν περισσότερα από 200-250 άτομα κάθε φορά.

 

Η Ιταλική μουσική ήταν πολύ δημοφιλής τις περασμένες δεκαετίες στην Ελλάδα αλλά όχι τώρα πια. Συνεχίζει η Ιταλική μουσική να είναι όπως την ξέραμε; Μπορείς να μας συστήσεις μερικά ενδιαφέροντα ονόματα να ακούσουμε;

Φυσικά και όχι! Αν αναφέρεσαι στα μεγάλα ονόματα, είναι τα ίδια σκατά και πηγαίνουν προς το χειρότερο. Έχουμε καλά συγκροτήματα (για παράδειγμα στο Sludge) που είναι ιδιαίτερα ως προς τον ήχο, αλλά μάλλον είναι λίγο τεμπέλικα ή δεν το βλέπουν πολύ «επαγγελματικά», δεν πιέζονται πολύ για να πάνε να παίζουν εκτός Ιταλίας. Σίγουρα, δεν είναι τόσο μαζικά όπως οι 1000mods, οι Planet of Zeus και οι Villagers (V.I.C.) στην Ελλάδα. Έχουμε μόνο τους Ufomammut, οι οποίοι κάνουν όμως 100-200 εισιτήρια και κάποιες φορές περισσότερα. Συνεπώς δεν έχω να προτείνω κάποια ενδιαφέροντα ονόματα, underground ή μη.

 

Η οικονομική κρίση συνεχίζεται στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα. Πως έχει αλλάξει η κρίση τη ζωή σας σαν άτομα αλλά και σαν μουσικούς; Η Ιταλία βρίσκεται σε φάση ανάκαμψης ή ακόμα τα οικονομικά προβλήματα παραμένουν σοβαρά;

Η Ιταλία έχει σημαντικές διαφορές με την Ελλάδα, είμαστε 60 εκατομμύρια, έχουμε ακόμα βιομηχανίες, έχουμε τον Βορρά και το Νότο, έχουμε πολλές μεγάλες πόλεις, εσείς έχετε την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα αλλά εμείς έχουμε μεγαλύτερες πόλεις. Ο κόσμος ξοδεύει λιγότερα χρήματα φυσικά αλλά δεν είναι τόσο άσχημα. Ο Βορράς εξακολουθεί να είναι πλούσιος, εκεί οι μισθοί δεν είναι τόσο χαμηλοί όπως στην Ελλάδα, ωστόσο τα πράγματα είναι δύσκολα για αρκετό κόσμο, δεν είμαστε πολύ οργανωμένοι από πολιτικής άποψης αλλά και ατομικά. Ο Βορράς είναι πιο οργανωμένος, είναι σαν την υπόλοιπη Ευρώπη, ο Νότος είναι αλλιώς, για παράδειγμα τα συγκροτήματα δεν πηγαίνουν για συναυλίες νότια από τη Ρώμη, παρά μόνο ελάχιστα. Οι περιοδείες σταματούν στη Ρώμη, κάτω από αυτήν δεν γίνεται τίποτα. Όσο για εμένα, δουλεύω πολύ σκληρά και με διαφορετικές χώρες από την Ιαπωνία στην Αγγλία, την Γερμανία, την Αυστρία, την Ελβετία και αποδίδει καλά και είμαι ευχαριστημένος. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλοί παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν δουλειές, αλλά δεν κάνουν κάτι για να βρουν κάποια ή να δημιουργήσουν κάτι, πολλοί θέλουν απλώς μια σίγουρη δουλειά, σταθερό μισθό, καθόλου ρίσκο, όμως κάποιες φορές πρέπει να ρισκάρεις.

 

Πόσο εύκολο είναι για ένα ευρωπαϊκό συγκρότημα να γίνει γνωστό στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο; Τα social media μπορούν να συμβάλουν σε αυτό αλλά αρκούν από μόνα τους;

Δεν είναι εύκολο. Τα τελευταία χρόνια όμως οι ΗΠΑ έχουν «ανοιχτεί» λίγο απέναντι στις ευρωπαϊκές μπάντες, επειδή είναι πολύ καλές και βλέπουν ότι η σκηνή τώρα είναι στην Ευρώπη. Πολλές μπάντες θέλουν να πάνε στις ΗΠΑ αλλά το να περιοδεύσεις εκεί είναι δύσκολο, η χώρα είναι πολύ μεγάλη και πρέπει να διανύσεις μεγάλες αποστάσεις από το ένα μέρος στο άλλο και οι παροχές και οι αμοιβές είναι ελάχιστες. Μιλάμε καθημερινά μέσω των social media με fans σε όλο τον κόσμο, αυτό βοηθάει σίγουρα αλλά δεν είναι αρκετό.

 

Πείτε μας μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ που έχετε ακούσει μέσα στη χρονιά μέχρι τώρα.

Μπορώ να σας προτείνω κάποια από το label μας, όπως αυτά των Holy Grove, των Duel, των Banquet και των Fatso Jetson που είναι πιθανώς το κορυφαίο. Αυτή τη στιγμή δεν μου έρχεται στο μυαλό κάποιο άλλο. 

 

Τι προγραμματίζετε για το μέλλον; Έχοντας ένα νέο άλμπουμ, φαντάζομαι ότι οι περιοδείες θα είναι η προτεραιότητα σας.

Προερχόμαστε από μια εκτεταμένη περιοδεία την Άνοιξη, ξεκινήσαμε ήδη να γράφουμε νέο υλικό και θέλουμε να αποφασίσουμε τι είδους άλμπουμ θα είναι το επόμενο, κάνουμε πρόβες προς το παρόν καθώς έχουμε νέο μπασίστα και δεν ξέρουμε πόσο χρόνο θα μας πάρει για να ετοιμάσουμε το νέο δίσκο. Μετά θα ασχοληθούμε με την επικείμενη περιοδεία με τον Brant Bjork.

 

Ευχαριστούμε πολύ!

Ευχαριστώ πολύ Κωνσταντίνε, τα λέμε από κοντά!

 

Κείμενο - ερωτήσεις: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος 

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα