Ειλικρινά, δεν είμαι βέβαιος εάν είναι προτιμότερο να έρχεται κάποιος σε επαφή με την αφρόκρεμα ενός μουσικού είδους από την πρώτη επαφή που έχει μαζί του ή να του επιφυλάσσονται τα καλύτερα κατά την πορεία. Αν γίνει το πρώτο, υπάρχει πιθανότητα τα υψηλά στάνταρντ που θα δημιουργηθούν να αδικήσουν κάποια συγκροτήματα που τότε βρίσκονταν στα μισά της διαδρομής τους, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί το ότι είναι αληθινά υπέροχο το να ανακαλύπτεις ανυποψίαστος μια ακόμα έκφανση του μεγαλείου της μουσικής, μέσα από τις νότες των καλύτερων συγκροτημάτων;

Μια τέτοια ξεχωριστή περίπτωση ήταν εκείνη που πάλαι ποτέ μου δόθηκε μέσω της θρυλικής συλλογής New Rock του περιοδικού Ποπ και Ροκ, την οποία μπορούσες να αποκτήσεις στην ειδική τιμή των εκατό δραχμών. Για την ιστορία, αναφέρω ότι σε αυτήν συνυπήρχαν συγκροτήματα όπως οι Magazine, Penetration, Skids, The Members, Flash and the Pan, Fingerprintz, Generation X και Blondie. Α, και μια ακόμα ολοκαίνουργια δισκογραφικά μπάντα που είχε δύο τραγούδια από το πρόσφατο το ντεμπούτο της Tell Us the Truth και έμελλε να γίνει από τις πιο αγαπημένες μου: οι Sham 69.

Αυτή ακριβώς η μπάντα από το Hersham του Surrey έρχεται να συστηθεί στους νέους και να θυμίσει τις παλιές ένδοξες μέρες του καθαρόαιμου punk-rock, που εκτός από οργισμένο και καταιγιστικό δε δίσταζε (κυρίως στο ξεκίνημά του) να είναι και μελωδικό. Οι συστάσεις - αναμνήσεις γίνονται μέσω του τετραπλού boxed set The Albums 1978-80, που αποτυπώνει ανάγλυφα τη χρυσή εποχή της πρώτης περιόδου των Sham 69, που ύστερα από μια παύση επτά ετών, συνεχίζει ακάθεκτη από το 1987 μέχρι σήμερα. Στους τέσσερις δίσκους του υπάρχουν εξήντα έξι τραγούδια και ειδικότερα τα άλμπουμ Tell Us the Truth (1978), That's Life (1978), The Adventures of Hersham Boys (1979) και The Game (1980), αλλά και πολλά bonus tracks όπως τα I Don't Wanna, Borstal Breakout, If The Kids Are United, With a Little Help From My Friends, Day Tripper, The Cockney Kids Are Innocent και Tell the Children.    

Οι βάσεις της ιστορία της μπάντας ανατρέχουν πίσω στο 1975, όταν ο Jimmy Pursey μαζί με το φίλο του Albie Maskell έφτιαξαν τους Jimmy and the Ferrets, που σύντομα μετονομάστηκαν σε Sham 69. Όμως η αμέσως επόμενη χρονιά ήταν εκείνη κατά την οποία ουσιαστικά τέθηκαν οι βάσεις του ήχου τους, σε μια εποχή που το punk-rock έκανε αισθητή την "επανάστασή" του στα μουσικά δρώμενα. Η μπάντα είχε βρει τον ιδανικό τρόπο έμπνευσης και έκφρασης και θέλησε να γίνει άμεσα μέρος του νέου αυτού καταιγιστικού μουσικού ρεύματος, που άλλαζε τα μουσικά δεδομένα και παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμά του. Τα μέλη της μπορεί να μην είχαν μουσική παιδεία υψηλού επιπέδου, αλλά είχαν την έμπνευση, το κέφι, το τσαγανό και τη θέληση για να φτιάξουν καλή μουσική. Και πράγματι τα κατάφεραν, μιλώντας ταυτόχρονα για τα πράγματα που αγαπούσαν, όπως το ποδόσφαιρο και την... κοινωνικοποίηση στις παμπ, αλλά και τις χωρίς κομματική ταυτότητα πολιτικές ανησυχίες τους που (για καλή και... κακή τους τύχη) βρήκαν συμπαραστάτες αρκετούς left και right wing skinheads. Κατά την κρατούσα άποψη, η ονομασία της μπάντας δόθηκε με αφορμή ένα γκραφίτι που ο Pursey είχε δει σε κάποιον τοίχο, το οποίο αναφερόταν στην ομάδα Walton & Hersham που υποστήριζε και είχε εξασφαλίσει το πρωτάθλημα Athenian League του έτους 1969. Αυτό αρχικά ήταν "Walton and Hersham '69", αλλά λόγω των αρκετών ετών που είχαν παρέλθει από τότε που γράφτηκε, αυτό είχε εν μέρει ξεθωριάσει, με αποτέλεσμα να έχει απομείνει το καταληκτικό του τμήμα.

Η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος, εκτός του φρόντμαν τραγουδιστή Jimmy Pursey και του μπασίστα Albie Maskell (a.k.a. Albie Slider), περιλάμβανε τους κιθαρίστες Johnny Goodfornothing (a.k.a. John Goode) και Neil Harris, όπως και τον ντράμερ  Billy Bostik (a.k.a. Andy Nightingale). Το καλοκαίρι όμως του 1977 και πριν η συγκεκριμένη σύνθεση συμπληρώσει ένα χρόνο, οι Goodfornothing, Harris και Bostik αποχώρησαν, για να αντικατασταθούν από τον κιθαρίστα Dave Parsons και τον ντράμερ Mark Cain, κάτι που εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε καλό για το συγκρότημα. Καθοριστικές για το ξεκίνημά του ήταν οι διαδοχικές εμφανίσεις του στο περίφημο club Roxy, που οδήγησαν το τότε κραταιό ΝΜΕ να αναφέρει τους Sham 69 ως το "Next Week's Big Thing" και να τους συγκρίνει με τους Sex Pistols. Ύστερα ακολούθησε μια συνέντευξη στο φανζίν Sniffin' Glue, όπου γράφτηκε πως παίζουν το καλύτερο live set. Χαρακτηριστικά, σε μια απάντησή του ο Jimmy είχε δηλώσει: "Είμαστε οι Sham 69 και δεν πρόκειται να σου πούμε να πας να γ@@@θείς, επειδή θέλουμε (μαζί) να περάσουμε τέλεια, αλλά κάτι τέτοιο δε θεωρείται και πολύ μοδάτο, έτσι δεν είναι;" Αυτό το αντικομφορμιστικό attitude της μπάντας, σε συνδυασμό φυσικά με την υπέροχη μουσική της, "μίλησε" σε πολλούς και γι' αυτό οι Sham 69 γνώρισαν χωρίς καμία χρονοτριβή την αναγνώριση που τους άξιζε.

Την εποχή εκείνη οι ζωντανές εμφανίσεις έχτιζαν εξίσου, για να μην πω περισσότερο από τη δισκογραφία, τη φήμη ενός συγκροτήματος, κάτι που εξακολούθησε να λειτουργεί σε μέγιστο βαθμό για τους Sham 69, ακόμα και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η εμφάνισή τους το Σεπτέμβριο του 1977, όταν θα έπαιζαν στην ταράτσα του κτιρίου όπου θα άνοιγε το νέο καφέ του Vortex Club, αλλά από λάθος τοποθετήθηκε ο εξοπλισμός σε διπλανή ταράτσα, με αποτέλεσμα να επέμβει η Αστυνομία και να συλληφθεί ο Jimmy για παράνομη είσοδο σε οικία και παραβίαση των ωρών κοινής ησυχίας. Η φάση αυτή πήρε μυθικές διαστάσεις και αποτέλεσε την καλύτερη διαφήμιση για το single I Don't Wanna που κυκλοφόρησε έναν περίπου μήνα αργότερα και άνοιξε το δρόμο για την υπογραφή τους στην Polydor Records. Αμέσως μετά την κυκλοφορία αυτή, ο Albie Maskell αντικαταστάθηκε από τον Dave Tregunna, για να σχηματιστεί η κλασικότερη σύνθεση της μπάντας με τους Pursey, Parsons, Cain και Tregunna.

Στις 27 Νοεμβρίου ακολούθησε η ηχογράφηση ενός session πέντε τραγουδιών για την εκπομπή του John Peel που αναμεταδόθηκε στις 6 Δεκεμβρίου, ενώ στις συναυλίες του μήνός αυτού η μπάντα μοίρασε δωρεάν στο κοινό πέντε χιλιάδες αντίτυπα του one side 7'' Song of the Streets (a.k.a. "What Have We Got")! Το επόμενο τρομερό single Borstal Breakout κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1978, για να ακολουθήσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους με τίτλο Tell Us the Truth (#25), που αποτελούνταν από την αληθινά εξαιρετική ζωντανά ηχογραφημένη εμφάνισή τους στο Marquee στις 21 του περασμένου Οκτωβρίου στη μία πλευρά και από την ηχογραφημένησε στούντιο στην άλλη. Η παραγωγή υπογράφηκε από τον Peter Wilson (Jam, Style Council, The Comsat Angels, Blow Monkeys, Fiction Factory), κάτι που επαναλήφθηκε στα λοιπά τρία άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσω της Polydor.

Τη χρονιά αυτή οι Sham 69 κυκλοφόρησαν αναμφισβήτητα μερικά ακόμα από τα καλύτερα και εμπορικότερα singles (αυτοί οι δύο χαρακτηρισμοί τότε συχνά αποτελούσαν ετερώνυμους "πόλους" και όχι ομώνυμους) της μακράς ιστορίας τους: το μυθικό Angels With Dirty Faces, το εξαιρετικό και χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας της μπάντας If the Kids Are United και το απόλυτα εθιστικό Hurry Up Hurry (στην υγεία σας, lads). Το πρωτόλειο punk-rock τότε γνώριζε μερικές από τις καλύτερες και ανεπανάληπτες στιγμές του. Επίσης, κατέκτησαν περίοπτη για το είδος θέση στο mainstream BBC airplay (κι αυτά επίσης συνέβαιναν και έμοιαζαν απολύτως φυσιολογικά τότε), έκαναν τακτικές εμφανίσεις στην εξαιρετικά δημοφιλή εκπομπή Top of the Pops και κατέγραψαν μια ιστορική εμφάνιση στο φεστιβάλ του Reading στις 25 Αυγούστου. Πλέον, είχε φτάσει η στιγμή για το επόμενο άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο και είχε τον τίτλο That's Life (#27). Το συγκρότημα είχε δικαιολογημένα αυξημένη αυτοπεποίθηση, περισσότερη εμπειρία, αλλά και αστείρευτη έμπνευση. Στα τραγούδια του δίσκου παρεμβάλλονταν χαρακτηριστικοί για τα (διαχρονικά) προβλήματα των νέων της εποχής εκείνης διάλογοι, που έδιναν στην κυκλοφορία μια "κινηματογραφική" διάσταση τελείως ασυνήθιστη για τον ευρύτερο punk χώρο. Με βάση αυτούς, αλλά και τα τραγούδια φυσικά, στο ξεκίνημα του 1979 το BBC "δραματοποίησε" το άλμπουμ με τη μορφή ενός ντοκιμαντέρ, στο οποίο παράλληλα εξετάζονταν όλες οι παράμετροι της τεράστιας απήχησης που γνώρισε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα η μπάντα. Μεγάλη αίσθηση προκάλεσαν οι σκηνές βίας που διαδραματίστηκαν μεταξύ του κοινού που παρευρισκόταν στις 21 Ιανουαρίου στη συναυλία τους στο Hendon, λόγω των οποίων ο Jimmy δήλωσε την επόμενη εβδομάδα κατά την εμφάνισή τους στο Aylesbury ότι παίζουν ζωντανά για τελευταία φορά, δεδομένου ότι όλοι τους ήταν πλήρως αντίθετοι με κάθε ανάλογη συμπεριφορά. Κι αυτές οι δηλώσεις του προβλήθηκαν στην εκπομπή London Weekend Television Show ου ITV, ενώ ταυτόχρονα εκτέθηκαν προβληματισμοί για την αναβίωση των skinheads και τη σχέση που αυτοί είχαν με τους Sham 69. Κάπως έτσι, άρχισε σταδιακά να βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος το φαινόμενο της βίας, υποκαθιστώντας εν μέρει τη μουσική, αλλά ευτυχώς ο Jimmy δεν κράτησε το λόγο του, με αποτέλεσμα στις 21 Φεβρουαρίου να γίνει η συναυλία στο The Paris Theatre που αναμεταδόθηκε από την εκπομπή Live in Concert του Radio One όπου όλα εξελίχθηκαν ειρηνικά, για να επιστρέψει το ενδιαφέρον εκεί που έπρεπε: στη μουσική.

Το Μάρτιο κυκλοφόρησε το single Questions and Answers που τους έφερε ξανά στο Top of the Pops και τα charts. Ύστερα ήρθε μια αναπάντεχη έκπληξη. Αυτή δεν ήταν το ότι ο ντράμερ Mark Cain αποφάσισε να αφήσει το συγκρότημα, για να αντικατασταθεί από τον Rick Goldstein, αλλά η δήλωση του απογοητευμένου από τα φαινόμενα βίας που συνέβαιναν στις συναυλίες τους Jimmy ότι φεύγει από τη μπάντα μαζί με τον Tregunna, για να συμμετάσχουν στο υπό δημιουργία συγκρότημα των Steve Jones και Paul Cook (Sex Pistols), οι οποίοι αναζητούσαν τραγουδιστή. Στη συναυλία των Sham 69 που έγινε στις 29 Ιουνίου στο Glasgow Apollo, γνωστή και ως "Sham's Last Stand" ανέβηκαν στη σκηνή μαζί τους οι Jones και Cook παίζοντας όλοι το What Have We Got, ενώ στην επόμενη που έγινε στις 28 Ιουλίου στο Rainbow Theatre του Λονδίνου, δυστυχώς τα φαινόμενα βίας επέστρεψαν δριμύτερα. 

Το επόμενο single Hersham Boys έφτασε στην ψηλότερη για αυτούς θέση (#6) των καταλόγων επιτυχιών, τη στιγμή που οι Pursey, Jones και Cook δούλευαν πάνω σε υλικό της νέας μπάντας, που κάποιοι αποκαλούσαν περιπαικτικά Sham Pistols. Και τότε έσκασε η βόμβα: το υπό δημιουργία συγκρότημα... διαλύθηκε πριν καν συσταθεί, λόγω ασυμφωνίας των τραγουδοποιών Jimmy και Steve! Έτσι, ο Jimmy αφοσιώθηκε και πάλι στους Sham 69 και το Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το νέο και πιο ευπώλητο άλμπουμ τους με τίτλο The Adventures of Hersham Boys (#8). Βέβαια, ο Jimmy παράλληλα ασχολούνταν και με τα media, συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, βλέποντας όμως το άστρο των Sham 69 να τρεμοσβήνει. Τελικά ούτε το singe Tell the Children που έπαιξαν στο Top of the Pops, αλλά ούτε και το άλμπουμ The Game που ακολούθησε το Μάιο κατάφεραν να μπουν στα charts, οπότε οι τίτλοι τέλους ήρθαν μάλλον φυσιολογικά πριν τελειώσει το 1980.

Στη συνέχεια ο Jimmy κυκλοφόρησε στην Polydor το προσωπικό single Lucky Man και το άλμπουμ Imagination Camouflage, ενώ οι Parsons, Tregunna, Goldstein μαζί με τον Stiv Bators (Dead Boys) σχημάτισαν τους βραχύβιους Wanderers. Επειδή όμως το ένδοξο παρελθόν των Sham 69 διατηρούσε άσβεστη τη φλόγα μέσα στα μέλη και στο κοινό τους, επανενώθηκαν το 1987 και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα μέσα από αναρίθμητες αναχωρήσεις και αφίξεις να κάνουν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα από πολλούς άλλους: να μας θυμίζουν τους καθαρόαιμους punk-rock ύμνους της χρυσής εποχής του είδους και να προσπαθούν να γράψουν ακόμα περισσότερους.