Η συνέχεια του καθιερωμένου πια Death Disco Indoor Festival έλαβε χώρα στο Ground Stage του Gazarte κατά το διήμερο 3 και 4 Απριλίου. Σε αυτό είχαμε τη ευκαιρία να δούμε να παίζουν ζωντανά δύο Ελληνικές, δύο Γερμανικές, μία Αμερικανική, μία Ολλανδική και μια Βρετανική post-punk, darkwave, EBM synth-pop μπάντες, όπως και μία Αμερικανίδα μουσικός, που είτε ξεκίνησαν κατά τη δεκαετία του ΄80, είτε η μουσική τους έχει σαφείς αναφορές σε αυτήν. Πριν όμως πάρουμε τα πράγματα με τη χρονική σειρά τους, ας επαναλάβουμε (το πλέον δεδομένο και αναμενόμενο) ότι για μια ακόμα φορά διαπιστώσαμε πολύ ευχάριστα ότι η τήρηση του προγράμματος του διοργανωτή που αφορούσε την εμφάνιση των μουσικών ήταν απόλυτα ακριβής, με μόνη αμελητέα απόκλιση τη μικρή καθυστέρηση πριν αρχίσουν να παίζουν οι Escape With Romeo, η οποία οφειλόταν σε διευθέτηση ζητημάτων σχετικών με τον ήχο.

Παρασκευή 3 Απριλίου

Ghost Cop

Το ξεκίνημα έγινε στις 18.50' με το Νεοϋορκέζικο ντουέτο των Ghost Cop, που αποτελείται από την Lucy Swope και τον Sean Dack. Η αμιγώς ηλεκτρονική μουσική τους, που έχει μερικά διακριτά vaporwave, darkwave, EBM και synth-pop στοιχεία, χαρακτηρίζεται από την εμφανή κινηματογραφική διάστασή της, που συχνά μοιάζει να ντύνει στίχους οι οποίοι έχουν ειδικότερες αναφορές σε sci-fi και horror ταινίες. Κάτι ανάλογο έχουμε επίσης διαπιστώσει και στο υπέροχο ντουέτο των BoyHarsher, με τους οποίους σε κάποιες περιπτώσεις η ηχητική συμπόρευση δεν είναι δυνατό να περάσει απαρατήρητη. Κι αυτό μόνο αδιάφορο δε θα μπορούσε να με αφήσει, ως λάτρη του ευρύτερου φανταστικού κινηματογράφου, ιδιαίτερα μετά την εκδηλωμένη αγάπη τους για την ταινία - σταθμό Evil Dead. Σκουπίζω το δάκρυ συγκίνησης που έτρεξε και συνεχίζω.

Οι Ghost Cop μπήκαν από την αρχή δυνατά και συνέχισαν ακόμα πιο ζωντανά, έχοντας απέναντί τους ένα όχι μεν πολυπληθές λόγω της ώρας, αλλά θερμό κοινό που ήθελε να λικνιστεί στους ρυθμούς της μουσικής τους. Η Lucy μας ενημέρωσε ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που επισκέπτονται την Ευρώπη, αμέσως πριν ακουστούν οι πρώτες νότες του The Girl With the Terminal Stare, το βίντεο κλιπ του οποίου παραπέμπει αμεσότατα στο κορυφαίο Re-Animator του 1985. Εδώ τρεμόπαιξε κι άλλο δάκρυ συγκίνησης, που το έδιωξα γρήγορα λόγω του πολύ καλού A Shot in the Dark, που επίσης περίμενα να ακούσω και απέσπασε το περισσότερο μέχρι εκείνη τη στιγμή χειροκρότημα. Ο πήχης έμεινε ψηλά με το Softer Than Spoken και, αν δεν κάνω λάθος, με το νέο remix Cult Classics, αλλά ο χαμός έγινε αφενός και κυρίως στο τρομερό You Can Never Go Home και αφετέρου στο Celluloid. Στις 19.39' το όμορφο σετ τους ολοκληρώθηκε και άρχισαν άμεσα οι προετοιμασίες για να βγουν στη σκηνή οι...

Days of Sorrow 

Η μπάντα από το Dortmund έχει γράψει πολλά μουσικά χιλιόμετρα, η αρχή των οποίων ανάγεται στα '80s, δηλαδή την κατεξοχήν post-punk και new wave εποχή, με τους ίδιους να προτιμούν κατά κανόνα να εκφράζουν μέσω των synths τα γκρίζα μουσικά τοπία της έμπνευσής τους, που έφταναν μέχρι τα όρια του darkwave.  

Στις 20.00' ξεκίνησε να προβάλλεται οπτικό υλικό στο πίσω μέρος της σκηνής, ενώ παράλληλα ο Frank Junge είχε μόλις αρχίσει να παίζει την εισαγωγή, με τα άλλα τρία μέλη να βγαίνουν και τον William Lennox να παίρνει ανά χείρας το μικρόφωνο, τη βάση του οποίου είχε στολίσει με λουλούδια. Δεν ξέρω γιατί αυτή η νεο-ρομαντική διακοσμητική εκδοχή μου έφερε στο νου τη φρικιαστική της εκδοχή της εικόνας με τη νεκροκεφαλή του "Screamin' Jay" Hawkins, αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι βρισκόταν σε πλήρη αρμονία με τον ήχο τους. Η Katharina von Schlotterstein, εκτός από την εξαιρετική διάθεσή της, τραγούδησε τα δεύτερα φωνητικά.

Σχεδόν αμέσως το κουαρτέτο έπιασε το μάξιμουμ της απόδοσής του, γυρνώντας μας πίσω στα '80s με το αγαπημένο τους (και δικό μας, εντάξει) Travel, που δε γίνεται να μη σου θυμίσει τους Devo και να σου φέρει τη δροσιά μιας πολύ ευχάριστης αύρας. Ύστερα η κατάσταση έμοιαζε με Blondie go electro μέσα από τη μουσική του Shadows, που πήρε πολύ χειροκρότημα. Ο εμφανώς ικανοποιημένος Lennox αφού μας χαιρέτησε με τη φράση: "Καλησπέρα Ατίνα", είπε πως όλα ξεκίνησαν στη δεκαετίας του '80, αλλά αντί να παίξει κάτι από εκείνη την εποχή, έκανε την έκπληξη με το φετινό Bloody Valentine, προς μεγάλη όμως ευχαρίστηση του κοινού. Γι' αυτό άλλωστε μας αποκάλεσε και "special audience". Μα, ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω μαζί σου, ω William;

Από τα υπόλοιπα τραγούδια του σετ τους μεγαλύτερη ανταπόκριση είχαν το Tears, που είχε την καλύτερη κιθάρα της βραδιάς και ο ίδιος προλόγισε ως τραγούδι για να χορέψουμε, παίρνοντας πολύ χειροκρότημα, το War 24 που θύμισε τους New Order και είχε συνοδευτικά ρυθμικά παλαμάκια από τον κόσμο, αλλά ιδίως το The Other Side που ξύπνησε το πνεύμα του Alan Vega. Επίσης, διέκρινα τα Let it Out και Who We Are, καθώς και το ήπιο Wild World, το Moral Vertigo και τον επίλογο του Firestar, που αφιέρωσε σε εμάς ευχαριστώντας μας για την παρουσία και τη συμμετοχή μας. Auf Wiedersehen, unsere freunde έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται, πριν ξεκινήσει η αναμονή για το "στοίχημα" της βραδιάς, ενώ η ώρα ήταν 20.54'.

Riki 

Εντάξει, δεν ήταν κυριολεκτικά "στοίχημα", αλλά δε σας κρύβω ότι ήθελα να δω πώς ακριβώς η γνωστή με τα χίλια ονόματα - μεταξύ των οποίων και το Niff Nawor - songstress από το Los Angeles θα "δικαιολογούσε" στην πράξη τη θέση της στο line-up. Κι αυτό διότι, ναι μεν ξεκίνησε ως μέλος των post και goth-punks Crimson Scarlet, αλλά από το 2017 την κέρδισε η synth-pop (με υπερτονισμένο το δεύτερο συνθετικό) ακολουθώντας σόλο καριέρα. Σπεύδω εξαρχής να ξεκαθαρίσω ότι φυσικά αυτό που είδαμε δεν (θα μπορούσε πια να) είχε σχέση ούτε με τις Nina Hagen και Toyah Wilcox, αλλά ούτε και με τους Christian Death, αλλά ήταν αποκλειστικά δομημένη synth-pop με λίγα στοιχεία darkwave και αρκετές επιρροές από τα ’80s. Το κοινό, που ήδη είχε αυξηθεί, δεν έδειξε προκατάληψη έναντι του pop χαρακτήρα που είχε το σετ της, αφού η σκηνική παρουσία της Riki ήταν πολύ έντονη εμηνευτικά και χορευτικά, κερδίζοντας θερμότερο από ό,τι θα περίμενε (πριν τη δει) κανείς χειροκρότημα του κοινού.

Η Riki βγήκε στη σκηνή στις 21.10' τραγουδώντας και χορεύοντας (κυρίως αισθησιακά) επί σαράντα λεπτά, δηλαδή καθ'όλο το σετ της, παίρνοντας τις ελάχιστες δυνατές αναγκαίες ανάσες. Ιδίως σε κάποια από τα δέκα τραγούδια φάνηκαν οι φωνητικές της δυνατότητες, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση το Come Inside. Ένα ακόμα που ξεχώρισε ήταν το Böse Lügen, που ανατρέχει στο 2017 και το ντεμπούτο EP της Hot City. Φυσικά, δεν έλλειψε η διασκευή της στο Porque te vas του José Luis Perales, που το καθόλου ευκαταφρόνητο μέρος του ενθουσιασμένου κοινού χειροκρότησε θερμά. Τέλος, όμορφο ήταν και το Napoleon, που κατά δήλωσή της αναφέρεται στον... ιστορικό έρωτά της τον Βοναπάρτη και μπλέκει ευφάνταστα το '80s new wave με την italo disco. Groovy, άρα ώρα για Selofan. 

Selofan 

Ας μου επιτραπεί -καλοπροαίρετα- να πειράξω τους δικούς μας πολύπειρους συναυλιακά και σταθερά έχοντες ανοδική πορεία Selofan με το λογοπαίγνιο "Xmal Griechenland". Κι αν βιαστήκατε να το εκλάβετε ως προοικονομία του τι μου άρεσε περισσότερο από το σετ τους, δεν πέσατε και πολύ έξω, αλλά η δική μου άτυπη "πρωτιά" πάει χαλαρά στο πρώτο encore, που η Ιωάννα μας είπε ότι "θα μας πάει στα Τάρταρα", το οποίο δεν ήταν άλλο από το θεατρικά παρουσιασμένο Σελοφάν. Σαφέστερη όμως θεατρική δόση είχε η εισαγωγή με την εκδοχή του Πόσο Λυπάμαι της Σοφίας Βέμπο και τις ενδυματολογικές και ευρύτερες στυλιστικές προτάσεις που το συνόδευαν. Respect, Ιωάννα: μόνο και μόνο που έχεις δηλώσει ότι θα ήθελες να είχες προλάβει να πας στον Πήγασο, για να ζήσεις από κοντά το τι συνέβαινε στο cult αυτό μπαρ κατά τη δεκαετία του '80, αύξησες το ειδικό σου βάρος. Εγώ πάλι - ευτυχώς- ήμουν (σταθερά) εκεί.

Ήταν 22.19' όταν ο Δημήτρης και η Ιωάννα βγήκαν στη σκηνή, με το συνοδευτικό light show να δίνει ατμοσφαιρική διάσταση στη μουσική τους μέχρι να μς αποχαιρετήσουν. Στο "χορταστικό" σετ τους ακούσαμε τραγούδια με Ελληνικούς, Αγγλικούς και Γερμανικούς στίχους, πάνω σε αγαπημένες coldwave, minimal wave, darkwave και EBM μουσικές, που όλες ανεξαιρέτως χειροκροτήθηκαν πολύ θερμά από το κοινό. Για παράδειγμα, τα Billie Was a Vampire, το I'm Addicted και Ist Die Liebe Tot? όχι μονο ξεσήκωσαν τον κόσμο, αλλά έδωσαν ακόμα περισσότερη ενέργεια στο ντουέτο.

Το Auf Deiner Haut με τις όμορφες πινελιές σαξόφωνου σήμανε άτυπα την αρχή των τραγουδιών τους που συγγενεύουν ηχητικά (και αρκετά ερμηνευτικά) με το στυλ των πολύ αγαπημένων Xmal Deutchland, με τα Nichts και Vitrioli να ακολουθούν δυναμικά. Χαμός έγινε και Στο Σκοτάδι, όπως και στο Μαυσωλείο, ενώ τα πράγματα σοβάρεψαν με το After You the Silence, για να μας αιφνιδιάσει η Ιωάννα αμέσως μετά, ρωτώντας μας: "Τι είναι μανάρια  μου;". Έπαιξαν ακόμα το Lucille με υπέροχο μπάσο και φυσικότατα το Give Me a Reason σε μεγαλύτερη και ελαφρώς σκληρότερη εκδοχή, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά ποια είναι η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Η βραδιά, μεταξύ άλλων, περιλάμβανε και τα Φούξια Χαμαιλέων, Φωσφορίζω και Η Μοναξια Είναι της Μοδας, μέχρι η ώρα να πάει 23.29' και να μας αποχαιρετήσουν. Χρειάστηκαν δύο λεπτά μέχρι να ξαναβγούν και μέσα στα επόμενα έντεκα να μας πουν το Σελοφάν και να κλείσουν με την αγαπημένη τους διασκευή στο I've Seen That Face Before (Libertango) που αγαπήσαμε για πρώτη φορά από τη Grace Jones.

Σάββατο 4 Απριλίου

Convex Model  

Η δεύτερη μέρα του Death Disco Indoor Festival 2026 ξεκίνησε πολύ όμορφα στις 18.40' με το κουαρτέτο των Convex Model από τη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά ήταν κρίμα που δε βρισκόταν στο χώρο ο πολύς κόσμος που μαζεύτηγκε από τους Escape With Romeo και μετά. Η καθόλου άπειρη συναυλιακά αυτή μπάντα "ζεστάθηκε" γρήγορα, αποδίδοντας στο μέγιστο από το πρώτο κιόλας τραγούδι τα synth wave, dark wave και post-punk τραγούδια της που έχουν τη βάση τους στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Εξαιρετικός ήταν ο μπασίστας Γιώργος Παπαδόπουλος και γενικότερα πολύ καλή η rhythm section, που απογείωσε τραγούδια που χειροκροτήθηκαν αρκετά.

Ανάμεσα σε αυτά που ακούσαμε ξεχώρισε το The Darkest Plains που απέσπασε πάρα πολύ χειροκρότημα, όπως και το The Cure With the Heart Inside Your Shoes που ξύπνησε τις άσβεστες μνήμες των Joy Division και The Cure. Εξίσου καλό ήταν και το Love Has Melted in the Factories, ενώ τα synths της Ελένης Τζούνα ήταν υπέροχα στο Hollow Inside και στο Illusions Made of Solid Ice. Επίσης, ακούσαμε τα Lost in No-Man's-Land και And it's Getting Cold, με το συγκρότημα να μας αποχαιρετά στις 19.24'

Desinteresse 

Η συνέχεια ανήκε στο Ολλανδικό post-punk και coldwave τρίο των Desinteresse, που αγαπά απροκάλυπτα τους The Cure. Χωρίς καμία απολύτως πρόθεση υποτίμησης της δουλειάς τους, τα δώδεκα τραγούδια που μας έπαιξαν θα μπορούσε κάποιος εύκολα να τα κατατάξει όχι απλά χρονικά στο ξεκίνημα της δεκαετίας του '80, αλλά και στο ύφος των άλμπουμ Seventeen Seconds (1980) και Faith (1981). Βέβαια, μη νομίσετε ότι δυσαρεστήθηκε κανείς γι' αυτό, αφού αντιθέτως πλημμυρίσαμε από ευχάριστες αναμνήσεις.

Στις 19.45' τα φώτα χαμήλωσαν και άρχισε να ακούγεται το Jeux interdits του Narciso Yepes. Σε λίγο οι Desinteresse βγήκαν στη σκηνή, με τον κιθαρίστα και πληκτρά Sem van den Munckhof να έχει το σήμα κατατεθέν κούρεμα "γλάστρα", πιάνοντας αμέσως δουλειά. Δυστυχώς δε μπόρεσα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, παρά μόνο -με επιφύλαξη- τα Niets Te Zeggen και Silhouet, που χειροκροτήθηκαν αρκετά. Κάποια στιγμή ο ντράμερ ενεργοποίησε τη drum machine για να παίξει keys, ενώ λίγο πριν το τέλος, που ήρθε στις 20.39', ακούσαμε μια "μετεμψύχωση" του Play for Today!

Escape With Romeo 

Οι Escape With Romeo, που ξεκίνησαν από την Κολωνία το 1989 παίζοντας post-punk, darkwave και gothic rock, άρχισαν στις 21.14' με το Teargas Baby βάζοντάς μας για τα καλά στο κλίμα των '80s. Βέβαια, η όλη εμφάνισή τους δεν ήταν όσο θα περίμενε κανείς εστιασμένη στη δεκαετία αυτή, κάτι που είναι απόλυτα συμβατό με τη δήλωσή τους ότι δε θέλουν η μουσική τους να ακούγεται νοσταλγική του παρελθόντος. Αυτό έγινε πιο σαφές στη συνέεια, αρχής γενομένης από το It's Loneliness και το πολύ καλό Black Jaguar in a Police Car. Μας γύρισαν και πάλι στο παρελθόν μέσω του Refuge από το πρώτο τους άλμπουμ, που άρεσε πολύ στον κόσμο, όπως και το Anteroom for Your Love, που είχε το πιο όμορφο σόλο κιθάρας.

Άλλη μια αναφορά στο παρελθόν έγινε με το Darkness taker, από το οποίο ξεχώρισε το δυνατό του μπάσο. Κάποια στιγμή ο Thomas Elbern τα έβαλε με τον πολεμοχαρή Trump παίζοντας ακολούθως το Everyone Against Everyone, ενώ ακόμα έπαιξαν τα Tears of Kali, Here Comes the Night και You Need the Drugs. Last but not least άφησα το εθιστικό, παρά τα τόσα χρόνια, Somebody που δικαιολογημένα προκάλεσε χαμό. Κάπου όμως μέσα στο πλήθος άκουγα -μέσα μου- έναν τύπο, ο οποίος στο άκουσμα του στίχου "I fell in love with my killer" ήθελε να πάρει τη θεση του δολοφόνου, αφού ναι μεν έπαιξαν το τραγούδι σε εναλλακτική και μεγαλύτερη σε διάρκεια εκδοχή, αλλά ελαφρώς απογυμνωμένη από το μεγαλείο της πρωτότυπης. Εντάξει όμως, δε φτάνω σε σημείο να πω ότι δεν την απόλαυσα κι αυτήν... Η ώρα πλέον ήταν 22.12', ο χώρος σχεδόν ασφυκτικά γεμάτος και η ανυπομονησία για τους headliners πλησίαζε στο τέλος της...

And Also the Trees 

... το οποίο ήρθε εικοσιένα λεπτά άργότερα. Οι αγαπημένοι και στη χώρα μας ρομαντικοί ποιητές του παρελθόντος που γεννήθηκαν μεν από τα σπάργανα του post-punk αλλά το εγκατέλειψαν σύντομα, βγήκαν στη σκηνή χωρίς τον Simon Huw Jones αρχίζοντας να παίζουν την εισαγωγή του Rooftop. Μετά βγήκε και ο Simon και λίγο αργότερα άρχισαν οι έντονες επευφημίες, που δε σταμάτησαν ποτέ, οπότε θα εξειδικεύσω μόνο τις υπερθετικές εξαιρέσεις. Η πρώτη ήταν στο Beyond Action and Reaction και όχι, όπως περίμενα, στο The Silver Key, ίσως διότι αυτό "βγήκε" λίγο πιο άνευρο από τη στούντιο εκτέλεση. Είχαμε ήδη αακούσει τα The Crosshair και Your Guess, πριν ο Simon μας πει πόσο ωραίο είναι να ξαναβρίσκονται εδώ και εμείς συμφωνήσαμε μαζί του χειροκροτώντας.

Η μικρή αυτή παύση έδωσε περισσότερη βαρύτητα στο εκ των κορυφαίων Dialogue, μετά το τέλος του οποίου τον ακούσαμε να λέει "ευχαριστώ" και να προλογίζει το Return of the Reapers, συνεχίζοντας την "παρουσίαση" στιγμών από το φετινό τους άλμπουμ The Devil's Door. Πρόσκαιρη επιστροφή στα παλιά έγινε με το Gone... Like the Swallows, για να πλησιάσουμε σταδιακά στο παρόν με το Bridges που χειροκροτήθηκε πάρα πολύ και το Mother-Of-Pearl Moon, που μας είπε ότι αποφάσισαν να το παίξουν, αν και είναι ήπιο, επειδή μας εμπιστεύεται! Α, σ' ευχαριστούμε Simon, κι εμείς το ίδιο, οπότε δε θα το "χαλάσουμε" μιλώντας δυνατά (καρφί για κάποιους λίγους εκεί πίσω που δεν έβαλαν γλώσσα μέσα).

Ύστερα ήρθε η σειρά του "ασυνήθιστου", όπως το χαρακτήρισε, The Trickster και μετά το The Suffering of the Stream. Αφού ευχαρίστησε τον Λεωνίδα Σκιαδά και γενικότερα τη Death Disco, προσθέτοντας: "we need people like you", παρουσίασε τα μέλη της μπάντας. Κατά τη γνώμη μου, το καλύτερα ερμηνευμένο τραγούδι του σετ τους ήταν το BrotherFear, που απογείωσε η εκπληκτική rhythm section, αν και το VirusMeadow τα κατάφερε εξίσου καλά. Στις 23.37' ήρθε η στιγμή του πρόωρου αποχαιρετισμού και αμέσως μετά ακολούθησε το A Room Lives in Lucy, με τον Simon να μπλοφάρει ζητώντας παραγγελιές και μετά να απολογείται που δε μπορούν να τις κάνουν πράξη. Φαντάζομαι πως περίμενε μήπως του ζητήσει κάποιος το τελικά παιγμένο πιο δυνατά Shantell ή την επίσης δυνατή υπέροχη τζαζιά του RiveDroite που ακολούθησε και σήμανε την ώρα 23.52' του δεύτερου αποχαιρετισμού. Να όμως που η τρίτη αποδείχτηκε η οριστική στις 23.56', αφού απολαύσαμε ζωντανό το post-punk παρελθόν μέσα από το μεγαλειώδες Wallpaper Dying.  

Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης / Φωτογραφίες: Τάκης Κρεμμυδιώτης, Μιχάλης Κουρής