Την Κυριακή 4/10 το ιστορικό Αν Club (το οποίο υπενθυμίζουμε ότι κλείνει 40 χρόνια παρουσίας στην αθηναϊκή νύχτα!) θα δώσει βήμα και φωνή στην σκηνή του σε τρεις εγχώριες γυναικείες παρουσίες, οι οποίες θα παρουσιάσουν μία ιδιαίτερη performance. Περίεργοι για το αποτέλεσμα, δεν αφήσαμε την ευκαιρία να πάει χαμένη και μιλήσαμε και με τις τρεις τους για αυτήν την παράσταση, αλλά και για λοιπά όμορφα.
Είστε τρεις μουσικές περιπτώσεις με διαφορετικά σημεία εκκίνησης και διαδρομές που φαινομενικά δεν τέμνονται ακριβώς. Πώς αποφασίστηκε η συνύπαρξη των τριών σας στη σκηνή του Αν;
Cilia Katrali: Δεν ψάχναμε ακριβώς μία τομή. Νομίζω πως πολύ περισσότερο οι διαφορές είναι που ομορφαίνουν την ιστορία - κάθε ιστορία. Βρίσκουμε κάπου ορισμένες γραμμές παράλληλες που δεν συναντιούνται μα συνυπάρχουν - αυτή είναι μια χρυσή τομή που αναζητάμε τόσο στη μουσική όσο και στην κοινωνία. Και αν τα καταφέρουμε στο τέλος ίσως συμβεί κάτι μαγικό. Θαυμάζω τις δουλειές των κοριτσιών και την πορεία τους μέσα στα χρόνια. Με μεγάλη μου χαρά θα βρεθώ στη σκηνή μαζί τους την Κυριακή 4/10.
Σίσσυ Δούτσιου: Δεν μας έφερε κοντά το μουσικό είδος της καθεμιάς, μας έφεραν οι ιδιοσυγκρασίες μας και η στάση μας απέναντι στη σκηνή. Με τη Lia Hide γνωριστήκαμε μέσα από τον δίσκο της, το Aristophobia Nervosa, τον πρώτο της ελληνόφωνο και πρώτο της spoken word δίσκο, που κυκλοφόρησε από το Institute for Experimental Arts Records. Είναι μια υπέροχη γυναίκα που λατρεύει τη μουσική με έναν τρόπο ολοκληρωτικό. Συνθέτει, ενορχηστρώνει, παράγει μόνη της τους δίσκους της, γράφει μουσική για τον χορό και το θέατρο και οργανώνει η ίδια τις περιοδείες της σε δεκάδες χώρες. Όταν η Cilia Katrali έβγαλε το Ανάποδα, μου έστειλε να δω το εξώφυλλο. Μάσκες, πολύχρωμα ρούχα, κοστούμια. Είχε επιλέξει να τη συνοδεύουν τερατάκια, όπως αποκαλώ τα πλάσματα που εμφανίζονται κάθε φορά στα live μου. Διέκρινα εκεί μια ευγένεια και μια ειλικρίνεια που σπανίζει στον χώρο του θεάματος και της μουσικής βιομηχανίας. Έχουμε συναντηθεί αρκετές φορές από τότε για να καταλάβω ότι είναι ένα καλλιτέχνιδα με σπουδαία ενέργεια, συνεχώς μέσα σε μια διαδικασία να δημιουργεί. Και στις δύο εμπιστεύομαι το κίνητρο. Δεν υπάρχει κανενός είδους ανταγωνισμός, καμία διάθεση να κερδίσει η μία την άλλη αντιθέτως υπάρχει η διάθεση φιλίας και κοινών εμπειριών.
Lia Hide: Όπως ακριβώς τα λένε τα κορίτσια. Έχει πλάκα γιατί νομίζω πως ο κόσμος πιστεύει πως τα κορίτσια μαλλιοτραβιούνται και πραγματικά θεωρώ ότι μας φοβάται όταν είμαστε ενωμένες. Το ότι ειμαστε τόσο διαφορετικές φαινομενικά αλλά περνάμε υπέροχα όταν βρισκόμαστε και το ότι και οι 3 είμαστε 1000% πορωμένες με αυτό που κάνουμε, είναι η καλύτερη μαγιά για αυτό που ζημώνουμε για το ΑΝ και παραπέρα.
Ποια είναι η αλήθεια που θέλετε να περάσετε μέσα από τα τραγούδια σας; Υπάρχει μια κεντρική ιδέα πίσω από την τραγουδοποιεία σας;
C.Κ.: Δεν είναι πάντα μία και σίγουρα όταν φτιάχνω ένα τραγούδι δεν υπάρχει μια κεντρική ιδέα πίσω απ αυτό. Υπάρχει μόνο ανάγκη και η ανάγκη είναι ένα περίεργο πράγμα αυθόρμητο και παρορμητικό δύσκολο τις περισσότερες φορές να οριστεί και να μπει σε κουτάκι. Μιλάω συχνά για τον έρωτα και το θάνατο -άξονες κεντρικοί που με προβληματίζουν σε σχέση με όλα και που δεν φαίνεται εν τελεί να έχουν ιδιαίτερη απόσταση ο ένας από τον άλλον.
Σ.Δ.: Δεν γράφω τραγούδια, γράφω ποίηση. Ο δίσκος που έχω κυκλοφορήσει, Προσβολή Δημόσιας Αιδούς με την Inner Ear, στα live γίνεται spoken word performance. Αυτό που περνάω είναι το βίωμά μου μέσα από ένα κοινωνικό και πολιτικό πρίσμα. Τις αγωνίες μου, τους φόβους μου. Γράφω αυτά που έχω δει, αυτά που έχω ζήσει και αυτά που μου έχουν εκμυστηρευτεί γυναίκες και θηλυκότητες από διάφορες μεριές του πλανήτη μέσα από τα ταξίδια μου. Η κεντρική ιδέα είναι η αγάπη και το πάθος μας για ελευθερία και ισότητα. Η επιθυμία να απελευθερωθούμε από τα δεσμά, όποια και αν είναι αυτά, της εξουσίας, του ανταγωνισμού, του ναρκισσισμού, της καταπίεσης, της καταναγκαστικής εργασίας. Να νικήσει με κάποιον τρόπο η ισότιμη αγάπη, η καύλα που δεν είναι αυτοκαταστροφική, ο έρωτας και η ελευθερία.
L.Η.: Κάθε φορά που κυκλοφορώ κάτι είναι το πιο ειλικρινές κομμάτι του εαυτού μου, ακόμα κι αν εκείνη την στιγμή δεν το καταλαβαίνω. Αν κάποιος παρακολουθήσει τι έχω γράψει και κυκλοφορήσει θα με ξέρει απ'έξω κι ανακατωτά, και το κάνω αυτό με διάθεση να μοιραστώ τα δικά μου, κι έτσι, αν και εφόσον, να βοηθήσω όποιον νιώθει οτι been there, needed that. Και με αυτό το βάρος της ευθύνης στους ώμους μου, τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να έχω λογοκρίνει και θάψει κομμάτια που εγώ θεωρούσα ότι δεν έχουν να προσφέρουν κάτι, χμμμ.. food for thought.
Από τη συγγραφή των τραγουδιών σας μέχρι την γενική καταγραφή και μοιρασιά με τον έξω κόσμο, υπάρχουν περιπτώσεις που έχετε μετανιώσει ετεροχρονισμένα για κάποια επιλογή σας και θα κάνατε ευχαρίστως αλλαγές;
C.Κ.: Σίγουρα υπάρχει αυτό, αλλά νομίζω πώς είναι απόλυτα μέσα στο πρόγραμμα. Το παράξενο θα ήταν να μην υπήρχε.
Σ.Δ.: Δεν υπάρχει ποίημα που να έχω γράψει και να το μετάνιωσα. Υπάρχουν όμως στίχοι και ιδέες που δεν πρόλαβα να σημειώσω και δεν εξελίχθηκαν ποτέ σε κείμενο, σε κομμάτι, σε κάποιο έργο. Τις φορές που πετάγομαι από τον ύπνο μου με ένα στίχο στο νου μου και τελικά βαρέθηκα να σηκωθώ να το γράψω. Γι' αυτό θέλω πάντα να έχω ένα ηχογραφηστήρι μαζί μου, και στον δρόμο ακόμα, για να προλαβαίνω τις σκέψεις μου. Αν δεν μπορούμε να πραγματώσουμε τις επιθυμίες μας, ας τις εντοπίσουμε τουλάχιστον, ας τις καταγράψουμε, ας τις συγκεκριμενοποιήσουμε.
L.Η.: Δεν μετανιώνω για κάτι, ότι έκανα το έκανα τότε με πολύ σκέψη, τότε. Μου θυμώνω συχνά για τον χρόνο που έχω χάσει και τις χαζές επιλογές ανθρώπων, κυρίως εκεί απο τον πρώτο μου δίσκο μέχρι τον δεύτερο, αλλά και πάλι, αυτή ήμουν τότε, αυτό έγινε. Θα ήθελα να είχα υπάρξει πιο σκληρόπετση τότε και να μην είχα σφαλιστεί στο καβούκι μου, και σκηνικά και δημιουργικά, νομίζω τώρα θα ήμουν μια διαφορετική και πιο δυνατή Lia, αλλά και πάλι, αν η γιαγιά μου είχε καρούλια..
Θα ήθελα να μοιραστείτε μαζί μας ένα δικό σας τραγούδι που θεωρείτε, για τους δικούς σας λόγους, το σημαντικότερο που έχετε γράψει.
C.Κ.: Θα έλεγα τη Στοιχειωμένη πόλη.
Σ.Δ.: Το Ω! Κράτος είναι γραμμένο σαν επίκληση. Του απευθύνομαι (στο κράτος) στο δεύτερο πρόσωπο, το κατηγορώ κατάματα, του θυμίζω το αήττητο εμπόριό του και τα δαιμονισμένα δέντρα γύρω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, του λέω ότι μέσα στη βιασύνη του ξέχασε την ελευθερία και τύφλωσε όλους τους αγγέλους της πόλης. Το θεωρώ το σημαντικότερο γιατί εκεί συναντιούνται όλα όσα είμαι. Η αναρχική καταγγελία με την ιερή γλώσσα, το πολιτικό με το τελετουργικό. Και γιατί δεν απευθύνεται σε ανθρώπους, απευθύνεται σε μια δομή που δεν έχει σώμα, δεν έχει πρόσωπο και δεν λογοδοτεί ποτέ.
L.Η.: Σημαντικότερο δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι, δεν το έχω γράψει ακόμα ίσως, μάλλον είναι απο τα κομματια που θα κυκλοφορήσω στο μέλλον, στο πολύ άμεσο. Απο τα ομορφότερα κομμάτια που έχω γράψει, κατά γενική ομολογία, ειναι το Keeper of Psalms. Στα πιο... σοβαρά μου κομμάτια βάζω την Αλίκη στην Χώρα των Τραυμάτων, ένα κομματι που κι εγώ ακομα το ανακαλύπτω, μιας και το έγραψα σχεδον στον αυτόματο, και δεν κατάλαβα κι εγω τι ξεστόμιζα εκείνη την ώρα (για τους καταχρηστικούς και καταπιεστικούς ανθρώπους, τη βία και την εκμετάλλευση και τα τραύματα που κρύβουμε τόσο μα τόσο περίτεχνα - άσε που αλήθεια θεωρώ ότι είναι και το μουσικά πιο... εξελιγμένο μου κομμάτι) και την Νιόβη, που ακόμα ρίχνει τα βελάκια της στην πανούκλα της λατρείας της υπερφτιασιδωμένης και κρυστάλλινης, τέλειας εξωτερικής ομορφιάς και της ανάγκης για αποδοχή με βάση αυτήν.
Σε αντίστοιχο πνεύμα, θα ήθελα να διαλέξετε ένα τραγούδι από τις υπόλοιπες συμμετέχουσες που θεωρείται πως θα σας ταίριαζε για να διασκευάσετε.
C.Κ.: την Αθήνα της Σίσσυς και το περαμύθι της Λίας.
Σ.Δ.: Διασκευή δεν θα έκανα. Θα πω όμως ποια είναι τα αγαπημένα μου. Από την Cilia Katrali το Δεν είναι μωβ. Από τη Lia Hide η Επιλεκτική Αμνησία, γιατί είναι ακριβώς το εργαλείο με το οποίο μια κοινωνία αντέχει τη βία που παράγει.
L.Η.: την Σονάτα της Ζούγκλας της Σίλιας, είναι πανέμορφο κόσμημα, της Σίσσυ θα ήθελα να πειράξω, ή μάλλον καλύτερα να γράψω μουσική για το Λευκό Θάλαμο, ένα βίντεο ποίημα, παλιό αρκετά, μου είχα πρωτοδεί όταν την είχα ανακαλύψει.
Ποιο δίσκο άλλου καλλιτέχνη θα βάζατε σε χρονοκάψουλα για να ανακαλύψουν οι επόμενες γενιές;
C.Κ.: Drukqs - Aphex Twin
Σ.Δ.: Το The Litanies of Satan της Diamanda Galás. Για να καταλάβουν οι επόμενοι ότι υπήρξε μια γυναίκα που πήρε το ελληνικό μοιρολόι, το πιο αρχαίο τελετουργικό εργαλείο που έχουμε, και το έκανε όπλο.
L.Η.: Το Controlling Crowds των Archive.
Ποιος είναι ο απώτερος στόχος σας στη μουσική; Αυτός δηλαδή που όταν επιτευχθεί θα μπορείτε να πείτε πως “τώρα είμαι εντάξει”;
C.Κ.: Δεν νιώθω ότι η μουσική είναι ένα πλαίσιο μες στο οποίο να μπορέσει κάποτε κανείς να πει πως τώρα είναι εντάξει. Διαρκώς αναζητά και αναζητιέται. Δεν υπάρχει για μένα σημείο επανάπαυσης ή τουλάχιστον δεν μπορώ ακόμη να το φανταστώ.
Σ.Δ.: Δεν έχω στόχους ούτε φιλοδοξίες. Η καριέρα είναι μια παγίδα, μπορεί να σε πετάξει έξω ανά πάσα στιγμή. Σημασία έχουν οι στίχοι, η ιστορία, το περιεχόμενο. Θα ήμουν πάντως πολύ χαρούμενη να δω το spoken word σε μεγάλες συναυλίες και να σημαίνουν ξανά κάτι οι στίχοι.
L.Η.: Να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Οπότε, ποτέ δεν θα μπορέσω να πω πως “τώρα είμαι εντάξει” γιατί είναι ένα ουτοπικό και από τα γεννοφάσκια του, ανεκπλήρωτο, καταραμένο όνειρο, αλλά εγώ προσπαθώ.
Υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο σχετικά με τα επερχόμενα σχέδιά σας;
C.Κ.: Είναι νωρίς για ανακοινώσεις. Δουλεύω πάνω σε πράγματα τα οποία θα φτάσουν σε εσάς με μια χρονοκαθυστέρηση όπως συχνά συμβαίνει. Σίγουρα συμβαίνουν όμορφα πράγματα με ωραίους ανθρώπους.
Σ.Δ.: Μετά τη συναυλία μας στο Αν, στις 12 Νοεμβρίου κάνω πρεμιέρα με την «Ψύχωση 4.48» της Σάρα Κέιν, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, στο θέατρο Όλβιο. Είναι το τελευταίο κείμενο που έγραψε η Κέιν πριν τον θάνατό της το 1999. Η παράσταση είναι ένας σκοτεινός ύμνος της αγάπης. Παράλληλα ετοιμάζω τον δεύτερο δίσκο μου και το καινούργιο μου βιβλίο με τίτλο Sexworker.
L.Η.: Θα είναι κοντά στα Χριστούγεννα, και θα κυκλοφορήσει το βιβλίο με τα ποιήματα τα δικά μου, αλλά και μιας στρατιάς γυναικών/μουσικών που μου έδειξαν την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους (Ελληνίδες αλλά και όχι μόνο), η Νερβόζα, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς. Πριν από αυτό, την 1η Νοεμβρίου θα παίξουμε στο Βερολίνο στα πλαίσια του GRis Festival, και υπάρχει και μία.. μυστική τοποθεσία για μια συναυλία στις 11 Δεκεμβρίου, όπου θα είμαι solo, μόνη μου, εγώ και τα πληκτράκια μου.. Παράλληλα το κεφάλι μου πασχίζει να ολοκληρώσει 2 έργα, ένα στα ελληνικά κι ένα αγγλόφωνο, δεν ξέρω αν θα τα πω όμως δίσκους, ή κάτι άλλο, είναι ακόμα λίγο νωρίς...
Για το κλείσιμο, μπορείτε να γράψετε αυτό που θέλετε οπωσδήποτε να γνωρίζουν όσα θέλουν να σας δουν την Κυριακή 4/10 στο Αν.
C.Κ.: Για μένα αυτή θα είναι μια πολύ ιδιαίτερη βραδιά και από τις τρεις μας. Θα λάβει χώρα μια βραδιά άκρως θεατρική στον πυρήνα της. Για μένα αγγίζει περισσότερο τα όρια του performance παρά της απλής συναυλίας που φέρουμε συνήθως και ανυπομονώ πολύ γι' αυτό.
Σ.Δ.: Πάνω στη σκηνή θα υπάρξουν πλάσματα, όντα όπου το όριο ανάμεσα στο ζωντανό και το μη ζωντανό διαλύεται, φτιαγμένα από ένα υλικό που γνωρίζει μόνο τη συμπόνια και τη φιλία. Θα ανοίξουν τη βραδιά δύο υπέροχα πλάσματα, ο Pyretos 42 και ο Voxpopuli.
L.Η.: Θέλω οπωσδήποτε να γνωρίζουν ότι πρέπει να έρθουν όλοι, και 20.30 ακριβώς αρχίζουμε, ούτε λεπτό αργότερα!
Ερωτήσεις: Μιχάλης Κουρής
