Το νέο, πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ των Breakeven, Entitled Human Machines, κυκλοφορεί εδώ και λίγες εβδομάδες στα ηλεκτρονικά στέκια και σε παραδοσιακό CD. Την Παρασκευή 23/10 θα παρουσιαστεί καθ’ ολοκληρία στο Ίλιον Plus σε double gig μαζί με τους Είν’ Ακόμα, οι οποίοι θα παρουσιάσουν κι εκείνοι το ντεμπούτο τους. Σκεφτήκαμε να απευθύνουμε μερικές ερωτήσεις στους Breakeven με αφορμή όλο αυτό το πακέτο κινητικότητας, αλλά εφόσον λόγω συνθηκών δεν θα γινόταν αμφίδρομη η συζήτηση, θα σας τις παρουσιάσουμε κάπως πιο “πιπεράτα”, με εμβόλιμα δικά μας σχόλια και την άποψή μας για το άλμπουμ και γενικώς.

Μιχάλης Κουρής (Soundgaze.gr): Συγχαρητήρια για το νέο σας άλμπουμ, η ακρόασή του μου έχει κρατήσει εξαιρετική παρέα στις στιγμές που θέλω να διαλύσω τα πάντα γύρω μου. Ποιες θα ήταν για εσάς οι ιδανικές συνθήκες που θα προτείνατε να ακουστεί ο δίσκος σας; 

Σπύρος (drums, Breakeven): Γεια κι από εμάς και ευχαριστούμε πολύ! Δεν νομίζουμε ότι υπάρχει μία ιδανική συνθήκη για να ακούσει κάποιος τον δίσκο. Μπορεί να είναι στο αμάξι, στα ακουστικά γυρνώντας από τη δουλειά ή σε μια στιγμή που έχεις ανάγκη να ξεσπάσεις. Αυτό που θα προτείναμε είναι να ακουστεί ολόκληρος, από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς shuffle, γιατί τα κομμάτια συνδέονται μεταξύ τους και το καθένα έχει τη θέση του στη συνολική ροή του δίσκου. Και αν υπάρχει δυνατότητα για δυνατά ηχεία, ακόμα καλύτερα.

(Σχόλια Μ.Κ.: Κάπως έτσι έγιναν και οι κύριες δικές μου ακροάσεις για να μπω στο κλίμα του δίσκου: στο περπάτημα με ακουστικά στα αυτιά και στο αυτοκίνητο. Κοινός παρονομαστής όλων των ακροάσεων: η δυνατή ένταση. Σε “υποχρεώνει” ο δίσκος, είναι η αλήθεια, να ανεβάσεις το volume και να σε παρασύρει η ενέργειά του - οπότε ας πούμε ότι το γκάζι μπορεί να πατηθεί λίγο(...) παραπάνω. Επιβεβαιώνω επίσης για τη διασύνδεση των κομματιών μεταξύ τους: αν και κάποια κομμάτια είναι πιο “singles” από άλλα, ηχητικά εχει προσεχτεί η σειρά τους μέσα στο άλμπουμ ώστε να ακούγεται ως μία οντότητα. Ξεκινάμε λοιπόν “ήρεμα” και μελωδικά (ακόμη για πανκ μιλάμε, ηρεμήστε…), έχοντας σύνδεση ακόμη με τον ήχο του ΕΡ War In My Mind. Όσο προχωράμε τα μελωδικά ρεφρέν υποχωρούν και τα πιο thrashy κομμάτια έχουν μπει στο τέλος, με το crossover breakdown α λα Suicidal Tendencies κλείσιμο του Break Me να προετοιμάζει το έδαφος, ως το κλείσιμο στα κόκκινα με το STFU.)

Μ.Κ.: Ο τίτλος του άλμπουμ, Entitled Human Machines, ακούγεται πολυεπίπεδος, ειδικά σε συνδυασμό με το εξώφυλλο, και σίγουρα μπορούμε να δώσουμε τη δική μας ερμηνεία, αλλά θα θέλαμε τη δική σας μιας και τον επιλέξατε εσείς.

Έλλη (φωνή, Breakeven): Ουσιαστικά, οι “Entitled Human Machines” είναι οι άνθρωποι-μηχανές ενός συστήματος που ανακυκλώνει την εξουσία, προστατεύει όσους την κατέχουν και εξασφαλίζει ότι οι κανόνες γράφονται από τους ίδιους που επωφελούνται από αυτούς. Οι ανισότητες, τα προνόμια και οι αποκλεισμοί του συστήματος παρουσιάζονται ως ως φυσική τάξη πραγμάτων χωρίς να αμφισβητούνται, ιδιαίτερα από όσους ευνοούνται από αυτά. Την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε έναν αδιάκοπο κύκλο εργασίας και κατανάλωσης, χωρίς πραγματικό έλεγχο στους όρους της ζωής τους. Αυτή η αντίφαση αποτυπώνεται και στο εξώφυλλο: άνθρωποι που λειτουργούν σαν γρανάζια μιας μηχανής, ακολουθώντας τους ρυθμούς και τους κανόνες της. Κάποιοι όμως, ακόμη κι αν δεν βρίσκονται στην κορυφή, προσπαθούν να αποκτήσουν τον δικό τους μικρό έλεγχο πάνω στους άλλους, αναπαράγοντας την ίδια νοοτροπία. Το εξώφυλλο συνδέεται με αυτή την ιδέα, απεικονίζοντας ανθρώπους ενταγμένους σε έναν μηχανισμό που τους περιορίζει, αλλά τον οποίο ταυτόχρονα συντηρούν με τη λειτουργία τους.

(Σχόλια Μ.Κ.: …Και το χέρι του Κακού, ποτισμένο στο αίμα, να κάνει την επιλογή. Το ροζ χρώμα κυριαρχεί στο εξώφυλλο, δημιουργία του Άλκη Πέππα. Η πολυχρωμία με υψηλούς τόνους ακολουθεί τη μία ακραία τάση στα ζωγραφιστά πανκ εξώφυλλα (π.χ. Nothing Thrives) - η άλλη είναι φυσικά η λιτή ασπρόμαυρη (π.χ. Σκοτοδίνη). Και οι δύο περιπτώσεις απηχούν το πατροπαράδοτο DIY πνεύμα που μας αρέσει, κόντρα στο κακό και εξαποδώ/ξουξουξού ΑΙ.)

Μ.Κ.: Θεωρείτε ότι υπάρχει δίλημμα “άνθρωπος ή μηχανή” ή “κάτι ανάμεσα στα δύο”;

Έλλη: Δεν το βλέπουμε τόσο σαν δίλημμα ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή, αλλά σαν το πώς καταλήγουμε να λειτουργούμε σαν μηχανές στην καθημερινότητά μας. Να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες κινήσεις, να μετράμε την αξία μας με βάση την παραγωγικότητα και να αφήνουμε λιγότερο χώρο για ουσιαστική επαφή και σκέψη. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της ούτε καλή ούτε κακή. Το θέμα είναι ποιος την ελέγχει, για ποιον σκοπό χρησιμοποιείται και πώς επηρεάζει τη ζωή μας. Το όριο ανάμεσα στα δύο δεν είναι πάντα ευδιάκριτο και αυτό ακριβώς μας ενδιαφέρει, πότε χρησιμοποιούμε εμείς τα συστήματα και πότε καταλήγουμε να λειτουργούμε σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους.

Μ.Κ.: Punk λέγεται και εμπεριέχει το θυμό μέσα του. Οι στίχοι σας είναι όντως θυμωμένοι και η εκφορά τους μέσω της Έλλης με πείθει ότι αυτή είναι η αλήθεια σας. Στο άλμπουμ βάλλετε στιχουργικά προς πάσα κατεύθυνση. Τι σας θυμώνει περισσότερο στην κοινωνία που ζούμε;

Έλλη: Μας θυμώνει περισσότερο το πόσο εύκολα έχουμε συνηθίσει πράγματα που δεν θα έπρεπε να θεωρούνται φυσιολογικά. Τις κατασκευασμένες ιεραρχίες και ανισότητες, την εκμετάλλευση, την αδικία και το ότι κάποιοι έχουν το δικαίωμα να ορίζουν τους κανόνες προς όφελός τους. Μας ενοχλεί επίσης η νοοτροπία του να αδιαφορείς για όσα συμβαίνουν γύρω σου επειδή δεν σε αγγίζουν προσωπικά , να έχεις την πολυτέλεια να αγνοείς όσα οι άλλοι δεν έχουν τη δυνατότητα να αγνοήσουν. Η αδιαφορία, η διαρκής προσαρμογή στο σύστημα και ο συμβιβασμός με όσα θα έπρεπε να αμφισβητούμε είναι πράγματα που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε σιωπηλά και η μουσική μας είναι η φωνή μας απέναντι σε όλα αυτά.

(Σχόλια Μ.Κ.: Από πού να ξεκινήσεις για τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται ο δίσκος… από την απαθή προσήλωσή μας στα social media, τους ατέρμονους και ανούσιους κύκλους που κάνουμε στις ζωές μας με αντάλλαγμα έναν ταπεινό μισθουλάκο, τις ψευτοπρονομιούχες και πατριαρχικές συμπεριφορές, μέχρι όσους θεωρούν πως η άποψή τους μετράει παραπάνω επειδή έχουν ένα μικρόφωνο, μία κάμερα και σύνδεση στο ίντερνετ. Ό,τι θα έπρεπε να απασχολεί και να προβληματίσει τον σύγχρονο άνθρωπο της πόλης. Φυσικά, ζώντας κι εκείνοι σε αυτό το περιβάλλον, η Έλλη μας τα περιγράφει πολύ καλύτερα παραπάνω.)

Μ.Κ.: Εκτός από το punk διαφόρων εποχών και παραλλαγών, σε αυτό το άλμπουμ είναι πολύ ισχυρό το αποτύπωμα του thrash metal. Προσωπικά πχ ακούω σε συγκεκριμένα σημεία τους Grip Inc., οι οποίοι είχαν φτιάξει τότε ένα πολύ ενδιαφέρον υβρίδιο με το Slayer-ικό thrash ως κορωνίδα. Πώς αποφασίσετε να εντάξετε αυτό το κομμάτι των επιρροών σας στη μουσική σας;

Σπύρος: Λίγο-πολύ όλοι εκτός από τον Πέτρο που ήδη κινούνταν στον metal ήχο, αρχίσαμε σε διαφορετικές φάσεις αλλά σχεδόν ταυτόχρονα να αναζητάμε τρόπους να περάσουμε σε μεγαλύτερες ταχύτητες και πιο βαρύ ήχο. Έτσι σχεδόν ομόφωνα, αρχισαμε να κινούμαστε προς τον thrash ήχο βλέποντάς το ως ένα level up, τόσο σε παικτικό όσο και σε ηχητικό επίπεδο.

(Σχόλια Μ.Κ.: Θα είμαι ειλικρινής: έκρινα βιαστικά - και κρυφοενθουσιωδώς - από τα πρώτα δείγματα που βγήκαν προς τα έξω (Syndrome Of Luck, Entitled Human Machines) και περίμενα πως το επερχόμενο τότε άλμπουμ των Breakeven θα περιέχει περισσότερο thrash metal παρά punk. Αυτό ισχύει πολύ για τα συγκεκριμένα κομμάτια, αλλά όχι τόσο για τα υπόλοιπα του δίσκου. Βεβαίως και η ενέργεια του thrash έχει πάρει πολλά στοιχεία και από το punk και το NWOBHM, αλλά ας δεν χρειάζεται να φτάσουμε ως εκεί. Η μουσική αναφορά στους Grip Inc πιθανότατα δεν έγινε εσκεμμένα και επί τούτω, αλλά προφανώς οι αναφορές των δύο σχημάτων ταυτίζονται στα σημεία. Ο υπόλοιπος δίσκος κλίνει σαφώς περισσότερο προς το πανκ, με σύγχρονη παραγωγή (αλίμονο) και τα φωνητικά της Έλλης να διακρίνονται από άλλες γυναικείες φωνές: μελωδικά, φωναχτά και με ένα διακριτικό γρέζι που εμφανίζεται ειδικά στα ρεφρέν (ακούστε ενδεικτικά τα Enough, In The Name Of God) και, κυρίως, καμία ανάγκη να ακουστεί οπωσδήποτε “θηλυκή”. Ευτυχώς αρχίζουμε και ξεπερνάμε αυτήν την “υποχρέωση” από τις γυναικείες φωνές.)

Μ.Κ.: Πώς τα πάτε με τις συναυλίες ως concept για το συγκρότημα σας; Πιστεύετε ότι χρειάζονται για την επικοινωνία της μουσικής σας προς το κοινό ή αρκεί η ακρόαση του δίσκου; 

Σπύρος: Για εμάς τα live είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής μας. Ο δίσκος είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσεις αυτό που κάνεις, αλλά το live έχει προφανώς διαφορετική δυναμική.Είναι μια εμπειρία που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Η ενέργεια, η αλληλεπίδραση με τον κόσμο και το ότι μοιράζεσαι τη μουσική άμεσα μαζί του δημιουργούν μια συνθήκη που δεν μπορεί να αποτυπωθεί πλήρως σε μια ηχογράφηση. Θέλουμε να υπάρχει αυτή η ανταλλαγή έντασης και ενέργειας με το κοινό, να το ζούμε όλοι μαζί και στο τέλος να έχουμε περάσει καλά, τόσο εμείς πάνω στη σκηνή όσο και ο κόσμος από κάτω. Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία, τα λέμε την Παρασκευή στο Ilion Plus! (Σπύρος)

(Σχόλια Μ.Κ.: Έχοντας δει δύο φορές ζωντανά τους Breakeven, λυπάμαι που δεν τους έχω δει περισσότερες και ευελπιστώ να αλλάξει αυτό στο εγγύς μέλλον, αρχής γενομένης από την εμφάνιση της Παρασκευής 23/10 (να τα ξαναλέμε), διότι πραγματικά η ενέργεια που βγάζουν στην σκηνή είναι μοναδική. Σπανίζουν frontpersons όπως η Έλλη, που δεν αφήνει σεντιμέτρ της σκηνής απάτητο και δίνει όλη της την ενέργεια μέχρι το τέλος φτάνοντας κάθιδρη τη φυσική αντοχή της στα όρια. Και, χωρίς υπερβολή, ο Σπύρος είναι από τους δυνατότερους ντράμερ που υπάρχουν αυτήν την στιγμή στο είδος στη χώρα, κάτι που ακούγεται βέβαια στο άλμπουμ αλλά είναι αδύνατον να προσπεράσεις στις συναυλίες. Ελάτε στο live και θα βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.)