Oι Uriah Heep έχουν δώσει πολλές συναυλίες στην Αθήνα. Απ’ ό,τι φάνηκε όμως, όσες περισσότερες φορές παίζουν, τόσο πιο πολύς κόσμος θα πηγαίνει να τους βλέπει. Χρειάζεται να πω γιατί; Απλά, επειδή γίνονται όλο και καλύτεροι! Θα πει κάποιος ότι δεν είναι πλέον δυνατό να γίνει καλύτερη μια μπάντα ύστερα από τόσα χρόνια ύπαρξης, παρά τις δεδομένες τις αλλαγές των μελών της. Καλά θα κάνει και θα το πει, αν όμως δεν αναφέρεται στους Uriah Heep. Γι’ αυτό ακριβώς το Floyd Live Music Venue ήταν κατάμεστο και μάλιστα, όπως άκουσα σε συζητήσεις άλλων αλλά και σε κάποιες που συμμετείχα, με κόσμο που τους είχε ξαναδεί να παίζουν ζωντανά. Ας μη μακρηγορώ όμως άλλο: αυτή η φορά, κατά τη γνώμη μου, ήταν η καλύτερη από όλες.
Αν πριν το βράδυ της Κυριακής είχα πάει για μπάνιο στη Βάρκιζα και ξαφνικά αναδυόταν μπροστά μου η γοργόνα των νοτίων προαστίων, ρωτώντας με αν ζει ακόμα το hair metal, εφόσον γλίτωνα την ανακοπή από το ξάφνιασμα, θα της απαντούσα ένα σιβυλλικό “χμ, δε θα το έλεγα…”. Αν ξαναπήγαινα όμως από Δευτέρα, ύστερα από όσα είδα κατά τη διάρκεια του σετ των Heavy Pettin, η απάντηση θα ήταν σίγουρα διαφορετική.
Heavy Pettin
Οι εκ Γλασκόβης ορμώμενοι και αρχικά πολλά υποσχόμενοι με τα άλμπουμ Lettin Loose (1983, με παραγωγή των Brian May και Reinhold Mack) και Rock Ain’t Dead (1985) hard rockers, που περιόδευσαν με τον Ozzy Osbourne και τους Mötley Crüe, στην πορεία απαρνήθηκαν μέρος της σκληράδας του ήχου τους φλερτάροντας με εκείνον των Def Leppard. Η δε συμμετοχή τους με το Romeo στην επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπούσε το 1987 τη Μεγάλη Βρετανία στο διαγωνισμό της Eurovision, θεωρήθηκε ως προδοτική από αρκετούς μέχρι τότε φίλους τους, οδηγώντας στη διάλυσή τους, που κράτησε μέχρι να επανενωθούν το 2017.
Η μπάντα βγήκε στη σκηνή ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, δηλαδή στις 20.15’ και ενώ είχε ήδη συγκεντρωθεί αρκετός κόσμος. Για τα επόμενα σαράντα τέσσερα λεπτά και μέσα από εννέα τραγούδια, οι Heavy Pettin μας απέδειξαν ότι στη “μάχη” των AC/DC, UFO, Thin Lizzy εναντίον των Mötley Crüe, Bon Jovi, Poison κέρδισαν οι δεύτεροι. Κι αν αναρωτιέστε αν ο κόσμος πέρασε καλά με τη μουσική τους, μάθετε ότι αυτό ακριβώς συνέβη! Ξεκίνησαν με το Rock Generation από το φερώνυμο σχετικά πρόσφατο δίσκο τους, που θυμίζει την όχι και τόσο σκληρή πλευρά του rock των 80s (με τάσεις προς τους Bon Jovi), για να συνεχίσουν με το big hit, κατά δήλωση του φρόντμαν και τραγουδιστή τους Stephen “Hamie” Hayman, και πράγματι όμορφο In and Out of Love.
Το σκερτσόζικο Rock Ain't Dead (κάτι μας είπες, τώρα…) που είχε κοφτό ρυθμό, απέσπασε αρκετό χειροκρότημα, κάνοντας τον Hayman να μας πει ότι είμαστε φοβερό κοινό. Το ξέρουμε, Stephen, το ξέρουμε. Πριν τραγουδήσει το επόμενο Love x Love, μας είπε ότι ήταν ένα από εκείνα τα τραγούδια που γράφεις στο υπνοδωμάτιό σου, χωρίς να περιμένεις ότι θα αρέσει τόσο πολύ στον κόσμο. Στην πορεία ζήτησε από το κοινό να χτυπά ρυθμικά παλαμάκια, ενώ η κιθάρα γλυκοκοίταζε προς τη μεγάλη ‘80s rock κιθαριστική σχολή της Αυστραλίας. Και μετά το κέφι, ακούστηκαν πένθιμες καμπάνες, η σκηνή σκοτείνιασε και φωτιζόταν περιοδικά μόνο με κόκκινα φώτα που υποτίθεται ότι ταίριαζαν στο πολύ soft για τον τίτλο του Faith Healer (Kill My Demons). Το α-λα Gary Moore σόλο του κιθαρίστα Richie “St. James” Dews στο Line in the Sandέδειξε στοιχεία της επιδεξιότητας του (που κράτησαν μέχρι να παίξει ο μέγιστος Mick Box – τι ατυχία για σένα, φίλε Richie, μαζί με το ότι έχεις το ίδιο όνομα -παρά ένα “t”- με κάποιον που έπαιξε στους Deep Purple και τους Rainbow, βεβαίως βεβαίως), ενώ το επίσης αγαπημένο τραγούδι του Hayman και hit Sole Survivor μας θύμισε για πιο λόγο κάποτε τους αποκάλεσαν εξαρτημένους από τους Def Leppard. Στη συνέχεια ο χαρούμενος από την ανταπόκριση του κόσμου Hayman, προφανώς ξεχνώντας τα προβλήματα του παρελθόντος με το συγκεκριμένο μπέρμπον, είπε “Κάποια πράγματα αλλάζουν, εκτός από το Jack Daniel’s”, πληροφορώντας μας ότι περιοδεύουν επί ένα χρόνο με τους Uriah Heep και ζητώντας μας να τραγουδήσουμε μαζί του το πιο σκληρό Mother Earth, που απρόσμενα έγινε προοδευτικά… μαλακό, όπως και το επόμενο X-Rated, που έκλεισε το σετ τους.
Uriah Heep
Τους είχαμε ξαναδεί; Φυσικά ναι. Ήταν πολύ καλοί; Φυσικά και ήταν. Τώρα τι ήταν; Ακόμα καλύτεροι! Χωρίς καμία υπερβολή. Για το μάγο της κιθάρας Mick Box, δεν έχει μείνει κάτι που δεν έχει ήδη ειπωθεί. Απλά, ασύλληπτος! Ο ψυχάρας Bernie Shaw στα 70 του χρόνια “βάζει κάτω” εικοσάχρονους και ακούγεται καλύτερος παρά ποτέ, με τη φωνή του να μη σπάει καθόλου. Ο πληκτράς Phil Lanzon παραμένει σταθερή αξία. Ο ντράμερ Russell Gilbrook παίζει duracel με αυξανόμενη ένταση, είτε καθιστός είτε... στον αέρα. Ο δε Dave Rimmer, ακόμα και όταν παίζει ως μέρος της rhythm section, ψάχνεις να βρεις πού είναι τα δάχτυλά του. Ω, τι παίχτες, μαμά!
Η μπάντα βγήκε στη σκηνή στις 21.30’ εν μέσω αποθέωσης και έδειξε από το Grazed by Heaven τι θα γινόταν στην επόμενη μιάμιση ώρα. Η rhythm section ακουγόταν καμπάνα, ο μόνος “επιζών” από τις απαρχές του συγκροτήματος Box άρχισε να μας χαζεύει, ενώ ο Shaw γκάζωσε από την πρώτη νότα. Save Me Tonight για τη συνέχεια με τον Rimmer να μας αποδεικνύει πώς ο μπασίστας μπορεί να ακουστεί κιθαρίστας και τον Box να ανεβάζει το επίπεδο δυσκολίας ενός σόλο. “Ouzo comes later”, μας είπε γελώντας ο επικοινωνιακός Shaw, πίνοντας μια γουλιά νερό στην υγειά μας και συνεχίζοντας “Athina make some noise”. Λες και χρειαζόταν να το πει… Με σόλο πλήκτρων άρχισε το Shadows of Grief και είχε σούπερ σόλο κιθάρα στη συνέχεια. Ο Shaw μας είπε να μην είμαστε ντροπαλοί και να χτυπάμε μαζί του ρυθμικά παλαμάκια, καθώς αυτός παρουσίαζε τον Rimmer, ο οποίος μας έβαλε εντυπωσιακά στο πολύ καλό Stealin'. Και ξαφνικά, μύρισε ‘70s! Ο Shaw σταματούσε για να λέμε εμείς τον τίτλο και δεν ήταν καθόλου λίγοι όσοι το έκαναν. Στο τέλος, εμφανώς ικανοποιημένος, μας είπε ότι δε μπορούμε να φανταστούμε πόσο ωραία ακούγεται αυτό στη σκηνή, όπως και ότι τέτοιο συναίσθημα δε μπορείς να αγοράσεις σε κανένα μαγαζί! Γεια σου, βρε Bernie, πάντα με έναν καλό λόγο για όλους...
Ύστερα ανέλαβε δράση ο άνθρωπος ορχήστρα Russell Gilbrook, ενώ τα δάχτυλα του Rimmer έπαιρναν φωτιά. Το Hurricane βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη! Ακολούθησε το κλασικό The Wizard, σε ελαφρώς ηπιότερη εκτέλεση, το οποίο προλόγισε ο Shaw δείχνοντας τον Box που είχε την κλασική κιθάρα ανά χείρας και ρωτώντας μας αν γνωρίζουμε αυτόν τον τύπο που έφτιαξε τη μπάντα πριν από πενήντα επτά χρόνια και εξακολουθεί να ροκάρει. Δε θα το γράφω συνέχεια, αλλά πάντα στο τέλος ακολουθούσε χαμός. Το Sweet Lorraine, που είχε όμορφο γύρισμα με πλήκτρα και τύμπανα, το προλόγισε ο Box, για να ακολουθήσει μια extended εκδοχή του The Magician's Birthday, όπου τα πλήκτρα του Phil Lanzon έφερναν τον αέρα του… Καναδά και συγκεκριμένα των Rush (λέτε να ήταν φιλοφρόνηση στον Shaw;), ενώ κυριάρχησε το πολυδιάστατο και μακροσκελέστατο σόλο κιθάρας του Box. Αν κάποιος δεν τον έχει παρακολουθήσει, είναι αδύνατο να πιστέψει πώς μπορεί ένας κιθαρίστας που παίζει με τέτοια επιδεξιότητα και μάλιστα σε τέτοια ταχύτητα, να μένει σχεδόν ακίνητος (φίλε David J, τώρα ξέρουμε από ποιον πήρες το στυλ) σαν να ήταν μπασίστας.
Πίσω στα ‘70s, φώναξε ο Box, λες και δεν το είχαμε καταλάβει, με το Gypsy να δίνει το σύνθημα για παλαμάκια, φωνές και τραγούδι. Όλοι χτυπιόντουσαν, αλλά, δε μπορεί, η καψούρα του Gilbrook για τη gypsy queen φαίνεται πως δεν του έχει ακόμα περάσει, αφού κάθε τόσο ανασηκωνόταν για να χτυπήσει με περισσότερη δύναμη τα τύμπανα. Εδώ ακούσαμε και τα πιο στιβαρά φωνητικά του Shaw. Τελικά, πολύ σουξέ είχε αυτή η βασίλισσα… Με δυνατότερη εισαγωγή ξεκίνησε το κλασικό July Morning, κι ενώ ο κόσμος τραγουδούσε “La-la-la,la” ψάχνοντας για να ερωτευτεί -κατά τους στίχους- και χανόταν στη μελωδία, κάποιος άλλος (ονόματα δε λέμε) είχε χαζέψει από το jazzy μπάσο και το fingerpicking του Rimmer. Γούστα είναι αυτά, παιδιά, τι να κάνουμε… Να πω τι έγινε στο τέλος; Όχι, γιατί πλέον το γνωρίζετε καλά.
Θα πω όμως ότι όταν ο Shaw μας ανακοίνωσε ότι θα παίξουν ένα τραγούδι που ξέρουμε όλοι, κάποιος από κάτω φώναξε “Lady in Red”. Τώρα, αν ο τύπος είχε χιούμορ, ήταν πολύ καλό το αστείο. Αν όμως περίμενε να έχουν καλεσμένο τον Chris de Burgh για ξενερουά διάλειμμα, μάλλον τα ‘χει χαμένα. Lady in Black, λοιπόν, για τον επίλογο, με κλασική κιθάρα, με τον κόσμο να τραγουδά ξανά και ξανά το “Ah-ha-ha-ah-ha-ah” και να χειροκροτεί παρατεταμένα μέχρι τις 22.47’ που σήμανε το τέλος. Ποιος πίστεψε όμως ότι η βραδιά είχε τελειώσει; Κανείς, αφού δεν είχε ακουστεί το… ξέρετε καλά εσείς ποιο. Δεν ήταν το Sunrise που έπαιξαν πρώτο, αλλά η καταιγίδα του Easy Livin', που όπως φάνηκε τη… σιχαίνονταν όλοι. Ακολούθησε πραγματικό χάος με το που ακούστηκε το “This is a thing I’ve never known before / It’s called easy livin'” και κράτησε μέχρι τις 22.58’. Παιδιά, δεν ξέρω τι αποχαιρετιστήρια περιοδεία λέτε εσείς, αλλά εμείς ήδη περιμένουμε να σας ξαναδούμε...
Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης
