Δεινόσαυροι. Αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε για τους μουσικούς που επιμένουν να τοποθετηθούν στο χώρο και μοιάζουν να αντέχουν για πάντα. Κυκλοφορούν άλμπουμ πολύ σπανιότερα, βγαίνουν σε περιοδεία πολύ συχνότερα, συνήθως έχοντας μετατρέψει τους εαυτούς τους σε legacy act. Αυτό το τελευταίο βέβαια το κάνουν και πολύ μικρότερες σε ηλικία μπάντες πλέον. Ενδεικτικό πρόσφατο παράδειγμα: φυσικά περάσαμε άψογα στους Limp Bizkit και στους Offspring φέτος στο Release (ειδικά στους πρώτους, αν θέλετε), αλλά αν είδατε εσείς κάποια διάθεση να επιμείνουν στο νεότερο υλικό τους, μάλλον δεν βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο. Θα με βάλετε τώρα στη θέση μου και θα μου θυμίσετε πως, οκ οι Bizkit δεν βρίσκονται τώρα στην πιο δημιουργική περίοδό τους, αλλά και οι Offspring είναι πλέον εξηνταρηδες plus, οπότε δικαιούνται να παίζουν κυρίως τα hits τους και να απολαμβάνουν τη δημοφιλία της (παλαιότερης) μουσικής τους.

Στην άλλη γωνία του ρινγκ, έχουμε τους Deep Purple. Πιστεύω πως θα αντέξετε ένα μίνι spoiler, μιας και η ημερομηνία της συναυλίας τους στο Telekom Center πλησιάζει, οι αθεόφοβοι, με μέσο όρο ηλικίας τα 80+ (εξαιρείται φυσικά ο 47χρονος κιθαρίστας Simon McBride), στην τωρινή τους περιοδεία επιλέγουν να παίξουν δύο κομμάτια από το 23ο άλμπουμ τους (=1, του 2024) και τέσσερα (!!) (μαζί με το instrumental Guinessis που βρίσκεται στο box set) από το ολοκαίνουριο 24ο, Splat!, πού είναι και το θέμα του κειμένου που διαβάζετε. Σχεδόν στο μισό σετ επιλέγουν να παρουσιάσουν τη νεότερη παραγωγή τους, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα ενδιέφερε κανέναν αφού στην περίπτωση τους δεν χρειάζονται ένα νέο δίσκο για να δημιουργήσουν αφορμή να βγουν σε περιοδεία. Και, εδώ που τα λέμε, ούτε συναυλίες έχουν ανάγκη να δίνουν πλέον, αλλά όσο νιώθουν ακμαίοι αυτή είναι η ζωή τους και, όπως φαίνεται, θα την υποστηρίξουν μέχρι να μην μπορούν πια. Φαίνονται όμως να πιστεύουν τόσο στα δημιουργήματα της ύστερης ωριμότητάς τους, που ανταλλάσσουν ευχαρίστως το fan service με τη δική τους ικανοποίηση. 

Ας δούμε όμως αν όντως έχει έρεισμα η παραπάνω θεώρηση. Είναι όντως τόσο καλό το Splat! ώστε να αξιώνει μια καλή θέση στην πρόσφατη ιστορία των Deep Purple; Η σύντομη απάντηση είναι ένα απλό, εμφατικό “Ναι!”, αλλά μην σταματάτε να διαβάζετε, παρακαλώ. Ας σημειώσουμε πως έχουν πλέον 4 δίσκους με νέα τραγούδια σε 7 χρόνια στα ‘20s, παραγωγή αξιοθαύμαστη έτσι κι αλλιώς στην σύγχρονη εποχή, πόσο μάλλον για ένα τόσο παλιό συγκρότημα. 

Οι Purple ξεκινάνε το δίσκο φουριόζοι με το Arrogant Boy και ήδη ακούμε μια κλασική σύνθεση με ταυτοτικά χαρακτηριστικά που αναγνωρίζουμε και μας κάνουν να αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας: το προμεταλλικό groove που οδηγείται από τους Τιτάνες Roger Glover και Ian Paice στο rhythm section, το Hammond του Don Airey που παρέχει τη μελωδία, τα φωνητικά του Ian Gillan που ακούγεται σε εξαιρετική φόρμα χωρίς κούραση και ηλικιακούς αστερίσκους (εντάξει, δεν είναι εδώ και δεκαετίες ο υψίφωνος των ‘70s, ούτε καν των ‘80s). Μετά το δεύτερο ρεφρέν, ακολουθεί ένα μαγευτικό μεσαίο σημείο όπου το πιανάκι και η κιθάρα αναλαμβάνουν τα ηνία. Το Diablo διαθέτει επίσης στόφα κλασικού, για αυτό άλλωστε υποθέτω πως τα δύο αυτά κομμάτια επιλέχθηκαν και ως openers και ως single-προπομποί του δίσκου. Μέχρι να φτάσουμε στο heavy metal του Lunatic, ακούμε ένα φοβερά δεμένο συγκρότημα όπου και ο νέος McBride, στο δεύτερο άλμπουμ με τους Purple, έχει βρει ρόλο και πατήματα και συνεισφέρει ουσιαστικά με τα ρυθμικά και τα σόλο του. Να τολμήσουμε να γράψουμε ότι τα σημεία όπου ο Airey και ο McBride αφήνονται να ζωγραφίσουν πάνω στον καμβά των Τιτάνων είναι ανεξαιρέτως απόλαυστικά, και σε ορισμένες περιπτώσεις κερδίζουν τις εντυπώσεις από τα κεντρικά μέρη των τραγουδιών;

Στο The Only Horse In Town θυμίζουν λίγο Marillion μεσαίας περιόδου, (μάλλον συμπτωματική) επιρροή που επαναφέρουν στο The Beating Of Wings. To Sacred Land συνεχίζει την παράδοση των Gates Of Babylon και Perfect Strangers με το solo πλήκτρων να ετοιμάζει το έδαφος για το υπόλοιπο τραγούδι. Η πανέμορφη σπανιόλικη εισαγωγή του Guilt Trippin’ δεν σε προετοιμάζει καθόλου για τα πιο επιθετικά (και διπλά!) φωνητικά του Gillan στο άλμπουμ, σε μια θεατρική σύνθεση που ο Θεός και ο Δαρβίνος μπαίνουν σε ένα μπαρ και συζητούν για την κατάσταση του κόσμου. Το concept του bar επανέρχεται στο Jessica's Bra (αναγραμματισμός, δεν ξεμωράθηκαν τόσο, αν και γιατί όχι...) και η μεταφυσική ανακαλείται ξανά στο Splat!, σαν τον ήχο που θα κάνει η ανθρωπότητα όταν συνθλιβεί στον τοίχο που φτιάχνει η ίδια για τον εαυτό της….

Πάρα τον καρτουνίστικο τίτλο, το Splat! είναι ένα πολύ σοβαρό άλμπουμ από μία hard rock μπάντα που αναπόφευκτα δεν απομακρύνεται πολύ από τον χαρακτήρα που έπλασε η ίδια, επιστρέφει με αυτό το άλμπουμ στα ‘70s ως ύφος και τραγουδοποιεία, αλλά αντιμετωπίζει τον εαυτό της με σύγχρονους όρους. Οι Deep Purple του σήμερα, ως αρχαία πλέον μπάντα με μη δεινοσαυρικη αντίληψη, αξίζουν τον απεριόριστο σεβασμό μας, τον οποίον θα αποτίσουμε με χαρά την Τρίτη 13/10 στο Telekom Center, πίνοντας στην καλή υγεία τους ώστε να μπορέσουμε να τους ξαναδούμε.