Στο Αθηναϊκό συναυλιακό σύμπαν δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ευχηθούμε για περισσότερη εκπροσώπηση των μουσικών τάσεων από ότι συμβαίνει αυτήν την περίοδο. Οι MX Lonely έρχονται από το Μπρούκλυν της Νέας Υόρκης και φέρνουν μαζί τους το emo/shoegaze τους τη Δευτέρα 16/11 στο Ίλιον Plus, μαζί με εκλεκτή εγχώρια παρέα (ΛΔΛΜ, Messier 13). Εμείς ζητήσαμε να τους αποσπάσαμε μερικές λέξεις και απάντησαν... όλοι.
Μ.Κ.: Στο About Us στο website σας, δηλώνετε εμφατικά ότι "MX LONELY IS LOUD AS FUCK!" και ότι Θα Γίνετε Οι Εξορκιστές Μας. Πώς ακριβώς αυτό ενισχύει τη σύνδεσή σας με τον ακροατή;
Andy: Η ένταση είναι ενέργεια, ο εξορκισμός είναι ενέργεια.
Gabe: Ακριβώς – η μουσική πρέπει να γίνεται αισθητή, εξίσου με το να ακούγεται.
Μ.Κ.: Οι στίχοι σας καταπιάνονται συχνά με τη συναισθηματική αποξένωση και την ενδοσκόπηση σε ένα αστικό περιβάλλον, ωστόσο συχνά εμπλέκουν και άλλα πρόσωπα που με κάποιον τρόπο σας επηρεάζουν. Ποια είναι η γνώμη σας για τη φράση του Ζαν-Πολ Σαρτρ «η κόλαση είναι οι άλλοι»;
Andy: Η ζωή είναι μια κοινή εμπειρία· είμαστε όλοι δάχτυλα της ίδιας γροθιάς. Όλα τα θετικά και τα αρνητικά τα βιώνουμε μαζί.
Rae: Ναι, εγώ κλίνω περισσότερο προς τη λογική του «όπως πάνω, έτσι και κάτω» (σ.σ. as above, so below). Ο παράδεισος είναι οι άλλοι όσο και η κόλαση — αλλά σίγουρα δεν υπάρχει έξοδος.
Με αφορμή τον Σαρτρ, ποιες επιρροές –πέρα από τη μουσική– μπορείτε να εντοπίσετε στη σύνθεση των τραγουδιών σας και στη φιλοσοφία του συγκροτήματος; Και λέτε να μπορούν οι ακροατές από το εξωτερικό να «μαντέψουν» πτυχές της ζωής στο Μπρούκλιν ακούγοντας τα κομμάτια σας;
Rae: Ειλικρινά, οι στίχοι και η δημιουργία προέρχονται από ένα μέρος που μοιάζει με ονειρικό αιθέρα. Ίσως κάτι που θυμίζει David Lynch ή Brian Wilson. Γράφουμε, κατά κάποιον τρόπο, από το «πέραν».
Jake: Η παρουσίαση είναι πολύ «Νέα Υόρκη». Η ωμότητα, η ένταση, η τραχύτητα – όλα αυτά προκύπτουν υποσυνείδητα, απλώς και μόνο επειδή ζούμε σε αυτή την πόλη.
Πώς εξελίχθηκε ο ήχος σας από τότε που ξεκινήσατε το συγκρότημα; Είχατε εξαρχής ένα ξεκάθαρο όραμα για τη μουσική σας;
Jake: Σίγουρα όχι. Ο ήχος εξελίχθηκε μαζί με τη Rae, τον Gabe κι εμένα, αλλά και μέσα από τις αλλαγές στους ντράμερ – D0G (midi keyboard στο υπνοδωμάτιό μου), Cadonia (Chris Curtain), SPIT (Jun Yang) και All Monsters (Andy Rapp, ο τωρινός). Πίσω από κάθε δίσκο υπάρχει ένας πραγματικός χτύπος καρδιάς, τον οποίο μπορείς να νιώσεις. Ξεκινήσαμε ως ένα project που αφορούσε αποκλειστικά ηχογραφήσεις (με το D0G), αλλά με το SPIT μετατραπήκαμε ουσιαστικά σε μια live μπάντα, με μια ολοκληρωμένη πλέον ερμηνευτική διάσταση – και αυτή η αλλαγή είναι ξεκάθαρα αισθητή σε όλη τη δισκογραφία μας.
Rae: Από τη στιγμή που αρχίσαμε να παίζουμε συχνά ζωντανά –γύρω στο 2024–, το γεγονός ότι βάζαμε τον κόσμο σε κίνηση και δίναμε πρωταγωνιστικό ρόλο σε queer, νευροδιαφορετικά «παράξενα» άτομα, επηρέασε καθοριστικά τον ήχο μας.
Θεωρείτε τους εαυτούς σας περισσότερο studio μπάντα ή live μπάντα; Ποιες πτυχές αυτών των δύο καταστάσεων αγαπάτε ή απεχθάνεστε περισσότερο;
Rae: Και τα δύο. Πραγματικά και τα δύο. Λατρεύω όταν ο κόσμος τραγουδάει μαζί μας. Το να υπάρχουν άνθρωποι που συνδέονται μαζί μας, τόσο μέσα από τα ακουστικά τους όσο και στον χώρο της συναυλίας, είναι κάτι πολύ ξεχωριστό για μένα.
Gabe: Συμφωνώ απόλυτα, και τα δύο! Οι δύο αυτές πλευρές αλληλοτροφοδοτούνται. Όταν ξεκινάμε έναν δίσκο, προσπαθούμε πάντα να αποτυπώσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τον live ήχο μας και στη συνέχεια χτίζουμε πάνω σε αυτόν. Το ίδιο κάνουμε και όταν μεταφέρουμε τον δίσκο στη σκηνή. Ένα από τα αγαπημένα μου στοιχεία στις ζωντανές εμφανίσεις είναι όταν έχουμε ένα σημείο στον δίσκο με 4 ή 5 layers κιθάρας, αλλά στη σκηνή μπορούμε να παίξουμε μόνο το ένα. Έτσι, αναδεικνύεται κάτι που, υπό άλλες συνθήκες, ίσως να παρέμενε κρυμμένο.
Η Julia's War, η δισκογραφική εταιρεία που κυκλοφόρησε τις τελευταίες σας δουλειές, περιγράφεται ως μια εταιρεία που βασίζεται στην κοινότητα. Ποια είναι η δική σας οπτική για την έννοια της κοινότητας και την κουλτούρα του DIY ως τρόπο ζωής και δημιουργίας; Υπάρχουν μπάντες από το Μπρούκλιν που θα θέλατε να μας προτείνετε;
Andy:
Gabe: Καθώς αναπτύσσεται η κοινότητα, αναπτύσσεσαι κι εσύ.
Jake: Είναι πολύ σημαντικό για εμάς να συνεργαζόμαστε με μια εταιρεία που δίνει προτεραιότητα σε αυτές τις αξίες, παρά στο μέγεθος των συναυλιών.
Rae: Οι αγαπημένες μου μπάντες από το Μπρούκλιν αυτή τη στιγμή είναι οι: Shower Curtain, Bloodsports, Lip Critic, Public Circuit, Wellness, Boy Scout Marie, Wiring και Caitlin Starr.
Έρχεστε στην Αθήνα τον Νοέμβριο για πρώτη φορά. Πώς νιώθετε και τι ενέργεια έχετε όταν πρόκειται να παίξετε σε μια χώρα, μια πόλη ή έναν χώρο όπου δεν έχετε εμφανιστεί ποτέ ξανά; Και τι διάθεση ελπίζετε να έχει το κοινό;
Gabe: Ελπίζουμε να σας προσφέρουμε την πιο ειλικρινή εικόνα του εαυτού μας.
Rae: Ελπίζω το κοινό να ξεσαλώσει. Το mosh pit είναι μία από τις πιο ανώτερες μορφές συνείδησης. Ελπίζω ο κόσμος να νιώσει το αίσθημα της κοινότητας και της ελευθερίας.
Μια τελευταία ερώτηση για το κλείσιμο: Ποιες είναι οι απώτερες φιλοδοξίες σας για το συγκρότημα;
Jake: Παγκόσμια κυριαρχία.
Rae: Παγκόσμια απελευθέρωση.
