Για ξεκίνημα, αντί προλόγου και αντί να μπει στον επίλογο, μία απλή και χρήσιμη υπενθύμιση: υπάρχουν και οι “μικρές” ελληνικές συναυλίες στον συναυλιακό χάρτη. Οι “μικρές” μπάντες που προσπαθούν, επενδύουν σε χρόνο και εξοπλισμό, δίνουν ψυχή και ενέργεια σε αυτό που αγαπούν και ξέρουν πως, αν δεν έχουν με το μέρος τους λίγη παραπάνω τύχη, πιθανότατα . Μικρές δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην άπειρες ή αγκομαχούσες (ή struggling, όπως λένε στο Νεοχώρι Αιτωλοακαρνανίας) επειδή απλώς δεν έχουν κάνει επιτυχία ή έστω το μεγάλο breakthrough για να ακουστούν σε περισσότερα αυτιά. Σε κάθε περίπτωση αξίζουν της προσοχής και της στήριξης του μουσικόφιλου κοινού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είχαμε μουσικούς συγκροτήματα που με σχετίζονταν μεταξύ τους με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο και έχουν μοιραστεί τις ίδιες σκηνές και παραστάσεις - ισχυρή ένδειξη ότι υπάρχει ακόμη “σκηνή” στην πόλη που μέλη που κινούνται παράλληλα, ενίοτε τέμνονται και αλληλοϋποστηρίζονται.

Η βραδιά της Παρασκευής στο Ίλιον Plus αφορούσε την παρουσίαση δύο δίσκων από συγκροτήματα που ανήκουν στο δυναμικό της Venerate Industries και το κλίμα ανέλαβαν να ζεστάνουν οι Hot-box. Νεοσύστατη μπάντα, υπερήφανα νιάτα (ο μικρότερος δεν είναι καν εικοσάρης, μαθαίνουμε), δηλώνει από τα γεννοφάσκια της πίστη της στο μελωδικό πανκ που συνοδεύει τις φιγούρες σας στο skate, αγγλόφωνο κατά βάση αλλά ακούσαμε και ελληνικούς στίχους. Φέτος κυκλοφόρησαν στο αγαπημένο Bandcamp το πρώτο τους άλμπουμ (A Brief History Of Bad Desicions) και πρακτικά και εκείνοι παρουσίαζαν (ανεπίσημα έστω) αυτήν την πρώτη δουλειά τους ζωντανά σε κοινό. Υπάρχουν προφανώς άπειρα περιθώρια βελτίωσης και ο χρόνος βρίσκεται μαζί τους και μπροστά τους για να φτιάξουν ακόμη ωραιότερα τραγούδια και κυρίως να δέσουν περισσότερο ως μπάντα. Αν και, για να τα λέμε όπως είναι, με μια επιτυχημένη διασκευή σε Bad Religion (You) ξεκινάς με σωστές βάσεις για να τα πεις ακόμη πιο σωστά στο μέλλον.

Σίγουρα το πρώτο που κάνει εντύπωση στους Είν’ Ακόμα είναι το ασυνήθιστο όνομα - μέχρι να κάνεις τους σωστούς ηχητικούς συνδυασμούς ή να διαβάσεις κάποια συνέντευξή τους στο διαδίκτυο. Ζωντανά, μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από τις άλλες τους μουσικές ενασχολήσεις (ενδεικτικά Day Oof και Mute The Silence) στο ελληνόφωνο, πλέον, skate punk τους. Ομολογώ ότι τα κομμάτια τους αναδεικνύονται ιδιαίτερα στο live σκηνικό, διότι η μπάντα ακούγεται ιδιαίτερα δεμένη ακόμη και στις υψηλές ταχύτητες και στα διπλά/τριπλά φωνητικά. Πάντα βοηθάει ένας ντράμερ-μετρονόμος σε αυτό… Ξεκινώντας το σετ τους, έβγαλε νόημα και το ντεκόρ που είχαν επιλέξει: τα σκιάχτρα με τους κολοκύθες για κεφάλια δεν ήταν απομεινάρι ενός επερχόμενου Halloween party, αλλά ευθεία αναφορά στο φερώνυμο κομμάτι (Σκιάχτρα, ντε). Το περιμένουμε βέβαια στις παρουσιάσεις δίσκων, αλλά υπήρχε ιδιαίτερη κινητικότητα στο κοινό και ιδιαίτερη διάδραση με το συγκρότημα, όπως φαινόταν και από τις απευθύνσεις της μπάντας στα διαλείμματα ανάμεσα στα κομμάτια. Η μετατροπή της Σιωπής των Ξύλινων Σπαθιών σε high energy μελωδικό πανκ δέκα ταχυτήτων πάνω αποτέλεσε ένα πιπεράτο σημείο του σετ. Να μου επιτρέψετε να ξεχωρίσω ως έτερα highlights τα Νοθευμένη Ντοπαμίνη και την Κυβάρνηση (μην το διορθώσετε, κύριε διευθυντά των λέξεων!), ουσιαστικά το κλείσιμο του σετ τους. Ο τίτλος του άλμπουμ τους (Φτου Ξελευτερία Για Λίγους) μπορεί να εννοεί πως δεν ξεφεύγουμε εύκολα από τους ζυγούς που μας επιβάλλονται από την κοινωνία, αλλά πιστεύουμε πως βιώνουμε ένα σημαντικό κομμάτι πραγματικής ελευθερίας όταν βρισκόμαστε σε συναυλίες και ξεφεύγουμε για λίγο από την στυγνή καθημερινότητα με αυτό το υπερβατικό ”μαζί”.

Το συναυλιακό πακετάκι της βραδιάς έκλεινε με τους Breakeven, οι οποίοι κυκλοφόρησαν πιο πρόσφατα από τα υπόλοιπα δύο σχήματα νέο άλμπουμ (Entitled Human Machines). Περισσότερα για τον δίσκο μπορείτε να διαβάσετε στο σχετικό άρθρο μας, ένα άλμπουμ δυναμικό και σε στιγμές καταιγιστικό, που ανεβάζει στροφές όσο κυλάει και, ναι, ακούγεται καλύτερα συνεχόμενο, σαν μια συναυλία. Στο Ίλιον Plus πάντως ξεκίνησαν με άμεσο “ξύλο” και το Can’t See Straight από το EP War In My Mind. Η ταχύτητα πρωτίστως και η δύναμη δευτερευόντως ήταν η βάση των πάντων στο live των Breakeven - και όλα ξεκινάνε από τα ντραμς που “υποχρεωτικά” δίνουν τον τόνο στο είδος και στη συγκεκριμένη περίπτωση  καθοδηγούσαν εντυπωσιακά τον ήχο της μπάντας. Κάπου εδώ οφείλουμε να δώσουμε credit στον εξαιρετικά απλωμένο και διακριτό ήχο και στα τρία συγκροτήματα, με ένταση που εφτανε σε εμάς σωστή και καθόλου ενοχλητική, έργο του ηχολήπτη Ορφέα Πλάκα-Πριμικύριου που γνωρίζει καλά την σκηνή. Η προσπάθειά τους να μην αυτοπεριοριστούν σε ένα υποείδος του punk ήταν ολοφάνερη και στη συναυλία. Βεβαίως έχουν και τα πιο skate κομμάτια, αλλά και αυτά αφήνουν ελεύθερο πεδίο στην αναζήτηση διαφορετικών τρόπων έκφρασης. Η γυναικεία φωνή επίσης δεν αποτελεί ό,τι πιο σύνηθες στο είδος αλλά δεν μας φαίνεται αξιοπερίεργο (αυτό μας έλειπε, έχουμε αφήσει πολύ πίσω τα 90s), ίσα ίσα που η συγκεκριμένη διαθέτει τις απαραίτητες υψηλές συχνότητες, πειστική δύναμη και ένα διακριτικό γρέζι που στα δικά μου αυτιά είναι απολύτως καλοδεχούμενο - συν τα growls που έχει βάλει στο ρεπερτόριό της σε μικρές ακόμη δόσεις. Έχουμε ξαναγράψει βεβαίως ότι η Έλλη κινείται συνεχώς και έχει μια ιδιαίτερα δυναμική παρουσία στην σκηνή - αυτό εννοείται ότι παρουσιάστηκε και σε εκείνο το live, με κινήσεις και αντοχές που θα λύγιζαν και τους πιο αθλητικούς. Όπως και στο δίσκο, οι πιο crossover/μεταλλικές στιγμές της μπάντας (που δείχνουν και την μελλοντική κατεύθυνσή τους; ίδωμεν) κατέλαβαν την ουρά της σειράς του σετ. Το μίνι πιτ που στήθηκε στο breakdown του Entitled Human Machines, με τον μπασίστα να μπαίνει μέσα στο κοινό, έδωσε τον καλύτερο επίλογο σε μία κάθιδρη βραδιά. Περιμένουμε όπως πάντα τα επόμενα και για τα τρία σχήματα και διαβάζουμε ξανά τον πρόλογο του κειμένου.

Κείμενο/Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής