Είχα σημειώσει στο to do list, το γεγονός ότι δεν αξιολόγησα σωστά (και έτσι έχασα) τη συναυλία των Offspring το 2024. Ίσως γιατί η εφευρετικότητα και η ζωντάνια που ξεκίνησαν το 1994, είχε ξεθωριάσει κάπως. Νομίζω ότι συνεχίζει να ισχύει ακόμα, αλλά δεν παύουν ποτέ να αποτελούν ένα από τα πολλά σημαντικά κομμάτια της punk, meta punk, new punk, grunge, skate-pop grunge κλπ. σκηνής των 90s.
Επειδή οριακά προλάβαμε τους φιλότιμους Bad Religion, αυτή η σπουδή θα αφορά μόνο στους Offspring. Στις 22:03, εμφανιστήκαν οι Dexter Holland (PhD – φωνητικά/κιθάρα), Noodles (κιθάρα), Todd Morse (μπάσο), Jonah Nimoy (κρουστά/πλήκτρα κλπ., εγγονός του μοναδικού Spock – Leonard Nimoy του Star Trek) και ο ηλεκτρισμένος, ασταμάτητος, αεικίνητος όσο μπορούσε, Brandon Pertzborn (ντραμς). Η είσοδος έγινε, με ποιο άλλο, παρά το Come Out and Play. Κάπως έτσι ξεχάσαμε την ταλαιπωρία 25 λεπτών για την εύρεση θέσης στάθμευσης, 15 λεπτών για την αγορά «μάρκας», μισής ώρας για μια μπύρα και την αρκετά υψηλή θερμοκρασία.
Η πυκνότητα του ένθερμου κοινού, δεν εμπόδισε ιδιαίτερα την απόλαυση του καλού ήχου, αλλά από την άλλη, κάθε 5 λεπτά κάποιος/κάποιοι, ενίοτε ημίγυμνοι, είχαν την ανάγκη για μπύρα ή τουαλέτα… και απαιτούνταν λίγη επανασυγκέντρωση. Κατ’ ευθείαν ακούστηκαν, τα αρκετά τετριμμένα, σχετικά με το καλύτερο κοινό, μοναδική πόλη κλπ. Ιδιαίτερα εύστροφοι ο Dexter και ο Noodles έπιασαν τα σχετικά vibes αμέσως απ΄ότι φάνηκε...
Η συνέχεια ήταν το ίδιο εκρηκτική με All I want, Want You Bad, Looking Out For #1 και Burn It Up. Το τελευταίο, από ότι διάβασα, είχαν να το παρουσιάσουν live από το 2018. Ανάμεσα στις μουσικές, είχαμε αρκετούς διαλόγους (Dexter/Noodles) με την ίδια παραπάνω θεματολόγια (best audience, crazy audience, fuck yeahhhhh Χ 5 φορές κλπ.), ίσως είναι κάποια παράδοση των Offspring ή της συγκεκριμένης σκηνής της California ή ένας τρόπος για διάλλειμα μετά το γρήγορο παίξιμο και ασταμάτητο ρυθμό. Πάντως αυτό συνεχίστηκε μέχρι το τέλος και οριακά, θα μπορούσα να πω, ότι μας κούρασε κάπως.
Εκτός από λόγια όμως , είχαμε και Staring At The Sun, Hit That/Original Prankster, Hammerhead και Bad Habbit. Περιττό να προσθέσω ότι το κοινό ακολουθούσε ευλαβικά τους punk ρυθμούς με απόλυτη συνέπεια (κοινώς head banging, mosh pits, ιδρώτας κλπ.). Κάπου εκεί ακούστηκε το riff του Paranoidαπό τονNoodles, ο οποίος τελικά το άφησε γρήγορα καθώς όπως μας είπε δεν κατάφερε ποτέ να το μάθει. Αυτό που τελικά κατάφεραν οι Offspring ήταν να αποδώσουν φόρο τιμής (κυρίως στους heavy metal fans όπως είπαν – γιατί? κι εμείς οι punk rockers, άνθρωποι είμαστε) στον Ozzy παίζοντας το Crazy Train με το κοινό να καταβάλλεται από σημαντική φρενίτιδα. Για να πέσουν λίγο οι σφυγμοί ακούσαμε το In The Hall Of The Mountain King, στην Offspring εκδοχή του.
Σε αυτό το κρίσιμο σημείο (κατά τον Dexter), είχαμε μια ασυνήθιστη παρένθεση. Ο Dexter ήθελε να μας πείσει ότι η Taylor Swift (ναι, Η Taylor Swift) της οποίας είναι fan, αποτελεί κομμάτι του punk. Ζήτησε από το φανατικό κοινό, ακριβώς μπροστά στη σκηνή να φτιάξουν το πρώτο και για ρεκόρ Guinness mosh pit στο Love Story. Και έτσι, ζήσαμε και αυτό το setting. Δεν γνωρίζω αν πραγματικά, μπήκε στο Βιβλίο Ρεκόρ Guinness αλλά αυτό είναι δευτερεύον… Αν η Taylor είναι punk rocker θα το κρίνει ο μουσικός ιστορικός του μέλλοντος.
Ως είθισται, τα καλύτερα έπονται… Walla Walla, Gotta Get Away, Why Don’t You Get A Job, Pretty Fly (for a white guy) και κλείσιμο του κυρίως menu με The Kids Aren’t Alright. Η κόπωση άρχισε να μας καταβάλει και σε συνδυασμό με τη θέρμη του κοινού, ο βαθμός δυσκολίας του πονήματος αυτού αυξήθηκε κατακόρυφα… η απώλεια βάρους, μας αποζημίωσε όμως.
Πριν το καθιερωμένο encore, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αμελήσω μια ξεχωριστή αναφορά στον Brandon Pertzborn (ντραμς). Όχι μόνο στο εξαιρετικό solo, στο οποίο όλη η υπόλοιπη μπάντα ήταν όρθιοι πίσω του, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας η ενέργεια του έφτανε μέχρι τον τελευταίο θεατή και το «παίξιμο» του έδωσε μια ξεχωριστή αφή σε όλα τα κομμάτια. Δεν έχω γνώσεις από μουσική θεωρία ή μουσικά όργανα και τα παραπάνω πηγάζουν καθαρά και μόνο, από την συγκεκριμένη εμπειρία.
Και μετά ήρθε το encore… You’re Gonna far Kid, Seven Nation Army και Self Esteem. Έτσι, με το μεγαλύτερο hit της μπάντας έκλεισε και η συναυλία. Γιορτάζοντας μια σημαντική (προσωπική) επέτειο, η επιλογή μιας punk rock συναυλίας αποτελούσε ένα ρίσκο. Οι Offspring παρά την, κυριολεκτικά αρκετή φλυαρία τους, ήταν απολαυστικοί και ευχάριστοι. Τελικά, αρχίζω να πιστεύω, πως ποτέ μια punk/rock μπάντα (Godfathers, Green Day, Stranglers κλπ.) μπορεί να με απογοητεύσει live. Λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο πάντα φεύγω ικανοποιημένος.
*οι διοργανωτές, μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας θα πρέπει να σεβαστούν και να προσέξουν περισσότερο, το πιστό κοινό που έχουν δημιουργήσει. Κατά την είσοδο (σήμανση), την έξοδο (εμπόδια/στενωποί) αλλά και το service (μόνιμες ουρές) καθώς όλα αυτά αποτελούν μέρος της δράσης.
Κείμενο/Φωτογραφίες: Κωστής Παπαϊωάννου
